Nga Gladiola Jorbus
Hera ishte 45 vjeçe dhe kishte mësuar t’i mbante ndjenjat si librat e vjetër në raft: të mbyllura, të sistemuara, të padukshme. Punonte si arkitekte, një profesion që e kishte mësuar të ndërtonte struktura të forta, edhe brenda vetes.
Aldo ishte 50 vjeç. Një burrë që dukej sikur e kishte kaluar jetën duke u përpjekur të mos e humbiste veten. Ishte i qetë, i matur, me një buzëqeshje që i ravijëzohej në buzë, pa u kuptuar pse. Ata u njohën në një seminar pune, një nga ato takime ku njerëzit flasin për projekte, por sytë flasin një gjuhë krejt tjetër.
Në momentin e parë që sytë e tyre u ndeshën, Hera ndjeu një dridhje, jo të fortë, por të mjaftueshme për t’i kujtuar se zemra e saj nuk ishte aq e heshtur, sa mendonte ajo. Aldo e përshëndeti me një zë të ulët, të ngrohtë, dhe Hera e kuptoi menjëherë se ai ishte rrezik. Jo sepse ishte i gabuar, por sepse ishte i duhuri.
Ata filluan të flisnin shpesh. Fillimisht për punën. Pastaj për jetën. Pastaj për ëndrrat. Pastaj… për asgjë, por që tingëllonte si gjithçka. Pas çdo takimi, Hera e ndiente që po afroheshin gjithnjë e më shumë. Në çdo bisedë, Aldo e shihte Herën me një vështrim që zgjaste disa sekonda më tepër. Dhe megjithatë, të dy e dinin: kjo ishte një ndjenjë që nuk duhej kurrsesi të merrte formë. Të dy kishin ndërtuar jetët plot përgjegjësi e prestigj, dhe morali i mbante të lidhur pas realitetit. Mirëpo zemra nuk njeh rregulla. Ajo rreh sipas ritmit të saj.
Një mbrëmje, pas një takimi të gjatë pune, ata mbetën vetëm në sallën bosh. Dritat ishin të zbehta. Jashtë binte shi. Hera po mblidhte dokumentet, kur Aldo iu afrua për ta ndihmuar. Duart e tyre u prekën lehtë. Hera e tërhoqi dorën menjëherë, kurse Aldo nuk lëvizi. Ai vetëm e pa, me atë vështrimin që thoshte më shumë se çdo fjalë.
– Hera… – tha ai, me një zë që i dridhej pak.
Ajo ngriti sytë. Në atë moment, të dy e kishin të qartë se çfarë donin dhe se çfarë nuk duhej të bënin. Aldo iu afrua pak më shumë, aq sa Hera mund të ndiente aromën e tij, ngrohtësinë e tij, praninë e tij. Nuk kishte asgjë të pahijshme në atë afërsi, vetëm një dëshirë të thellë, të pastër, të ndaluar.
– Nuk duhet… – pëshpëriti ajo.
– E di, – tha ai. – Por kjo nuk e bën më të lehtë.
Ata qëndruan ashtu, për disa sekonda. Befas, Hera u largua një hap pas. Dhe Aldo bëri të njëjtën gjë. Heshtja ra mes tyre, si një mur i padukshëm.
Pas asaj nate, ata filluan të shmangnin njëri‑tjetrin. Jo sepse nuk donin të shiheshin, por sepse e dinin që çdo takim i afronte drejt një pike, ku morali nuk do t’i ndalte dot më. Hera e ndiente mungesën e tij çdo mëngjes. Aldo e kërkonte praninë e saj, në çdo email që nuk vinte. Dhe megjithatë, të dy e dinin se kjo ishte mënyra e vetme, për të mos e thyer veten. Një ditë, pas një heshtjeje disa mujore, Aldo i dërgoi një mesazh të shkurtër:
“Shpresoj të jesh mirë. Disa çaste nuk mund të harrohen kurrë”.
Hera e lexoi disa herë. Nuk u përgjigj. Por zemra e saj u mbush me një ngrohtësi therëse. Ajo e dinte: dashuria e tyre nuk do të merrte kurrë formë. Thjesht do të mbetej aty; e qetë, e bukur, e paprekur, si një libër me kopertinë ndjellëse, që për mijëra arsye nuk e lexon dot. Por që gjithsesi, të dhimbset ta flakësh tutje. Përndryshe, kjo ndjenjë amorfe që i jepte kuptim lumturisë dhe trishtimit, mund të shndërrohej në një timonier të rrezikshëm. Madje aq të rrezikshëm, sa të përmbyste jetë të tëra. Ndaj Hera e quante libër i paprekur dhe s’guxonte as ta shfletonte.
Një ditë, pas një takimi pune, ajo po dilte nga ndërtesa, kur pa Aldon duke e pritur jashtë. Ai nuk e kishte paralajmëruar. Nuk kishte arsye të ishte aty.
- Sa po ikja, – tha ai, – por mendova të të pyes si je.
Hera u hutua. Askush nuk e pyeste zakonisht “si je” me atë ton. Me atë sinqeritet.
– Mirë jam. Faleminderit! – tha ajo, por sytë e tradhtuan.
Aldo e pa drejt e në sy.
– Jo, nuk je mirë. Sot ishe krejtësisht e shpërqendruar. Çfarë të shqetëson?
Ajo u step. Ishte e rrezikshme të hapej. Por aq edhe e vështirë, të mos hapej.
– Ndonjëherë… – tha ajo me zë mërmëritës, – më duket sikur jam duke jetuar një jetë që nuk është e imja.
Aldo nuk foli. Vetëm iu afrua një hap më shumë. Jo aq sa ta prekte, por aq sa ta ndiente.
– E kuptoj, – tha ai. – Më shumë se sa mendon.
Ajo u largua me nxitim. Sepse ai e kishte parë shumë thellë.
Në një tjetër rast, gjatë një udhëtimi pune, ata u ulën pranë në autobus. Hera po lexonte, por nuk po kuptonte asnjë fjalë. Aldo ishte pranë saj, i qetë, i heshtur, por prania e tij ishte si një rrymë e ngrohtë që i përshkonte krahun. Në një kthesë të fortë, autobusi u drodh dhe Hera u mbështet pa dashje tek ai. Aldo vuri dorën në shpinën e saj, thjesht për ta mbajtur në ekuilibër. Një prekje e thjeshtë që Herës i theri deri në palcë. Aldo e hoqi dorën menjëherë, me një lloj respekti të dhimbshëm.
– Më fal, – tha ai.
– S’ka gjë, – pëshpëriti ajo, por zëri i dridhej.
Të dy e dinin se ajo prekje nuk ishte thjesht fizike. Ishte një çarje e vogël, në murin që i ndante. Sa më shumë afroheshin, aq më shumë frikësoheshin nga vetvetja. Hera filloi të shmangte takimet. Aldo filloi të fliste më pak. Të dy e ndjenin se po shkonin drejt një pike, ku morali dhe parimet nuk do të mund të frenonin të pashmangshmen. Një mbrëmje, Aldo i dërgoi një mesazh:
“Nuk dua të të vë në vështirësi. Por dua të dish që prania jote më ka ndryshuar”.
Hera e lexoi dhe sytë iu mbushën me lot. Jo nga dhembja, por nga e vërteta. Ajo nuk u përgjigj, sepse po të përgjigjej, do të hapej një derë që nuk do të mbyllej më. Fshiu lotët. Më pas fshiu numrin e tij nga lista e kontakteve.
