” LOTËT E TUA “
———————-
*
Ç’magji syri , të fsheh brenda
Nën qerpikët e tu të Argjenda ,
Që e mban aty e ruan
Në bërtham të tij e vuan ?!
*
Që vuan. e gjë nuk thotë
Por e thotë me atë lot ,
Me atë lot , që syri mbanë
Që as dhe drita , dot se thanë !
*
Me atë lot , që sa herë bie
Mbi qepallën të bën hije ,
E rënkon se pse , se di
Veç rrëfeftë , një Perëndi !
*
Ai lot , që sështë veç lot
Që më flet e diçka thot,
Heshtazi , se nuk flet dot
Që e di , veç ai Zot !
*
Lot i largët , lot i rëndë
Që rri brenda shpirtit tënd ,
Sa as qerpiku dot se mban
Strukur , fshehur , në membranë !
*
Lot , që është mbledhur atje
Grumbull shëndrruar në re ,
Që gjëmon , që uturinë
Më pas shkrep , si vetëtimë !
*
Lot që nis si një pikë Ves
Pastaj bie si rrebesh ,
Si ai rrebesh , që të përmbytë
Kur furishëm , rrjedh nga sytë !
*
Eh , ai sy që të rrjedh loti
Si burim s’shteron nga moti ,
Sa fillon pikon një pikë
Ah , të qetë s’më lë një çikë !
*
Jo ,s’ më lë të qetë kur bie
Por më mirë të mos e dije ,
Në çast nis zë e rënkoj
Vetë e di se si duroj !
*
S’kam qetësi , shpirti m’rënkon
Kur n’qerpik loti t’qëndron ,
Të qëndron e aty mbetet
Aty mbetet , se nuk tretet !
*
Nuk tretet , si vetë ai mallë
Si ai mall që t’shtinë të gjallë ,
Që të gjallë të shtinë , të shtrinë
E me atë lotë , zë të përpinë !
*
T’më përpijë , veç të mos vuaj
Me atë lotë etjen të shuaj ,
Veç ta shuaj , etjen dua
Nga ai lot , që është për mua !
” MË JE ËNGJËLL A HYJNI “
——————————————————
*
Më thuaj cila Perri , bukurinë ta ka hartuar ?
Origjinën e vetvetes veçse ty ta ka besuar ?!
Ti je sekt i dashurisë që merr drit nga Gjithësia
E kudo aroma jote del si frymë nga vet Hyjnia !
*
Ti e shfaq bukurinë , si ajo lulja në Pranverë
Rreth teje Fluturat vijnë porsi rruzujt nëpër sferë ,
Dhe atomet në Hapsirë vallen hedhin përreth Diellit
Tër dashnorët përbetohen me ata sy ngritur Qiellit!
*
Trupi yt një sklupturë , gatuar me dritë Qiellore
Një s’kicim prej krijese e jo vepër njerëzore ,
Nuri yt i bukurisë mijëra mendje i gremisë
Zverdh dhe gonxhet sapo çelur te kopshti i paradis
*
Shënjtorët kur të shikojnë si s’kllevër të dashurisë
Ngrejnë duart edhe luten s’kan çi thonë Perëndisë
Shfryjnë në flak të xhelozuar si rrufeja përmbi tokë
At shkëndin e hijeshisë që të shkrep se shuajn dot
*
Ti je ai bashkimi luleve , të thurura në një kurorë
Që qëndron sipër mbi fronin e misterit Hyjnëzor ,
Je ai Dielli i gjallërisë në Sistemin Planetar
Dhe vet kopshti i Paradisë, pa ty lulet i mban tharë !
*
Por edhe e vetmja lule, që askush s’ka par më parë
Lulëzon e kurr nuk vyshket kur të t’jerat të jen tharë
Un për ty jam therori që flijon për dashurinë
Le të thon ësht i marrë , aq më bën kur asgjë sdinë!
*
Fanatikët le të flasin , të mendojnë si të donë
Gjuh e keqe gjith maraz që nxjerr vrer s’më helmon
Se e keqja nuk më vjen asnjëher prej besnikërisë
Kush beson veten gënjen , si një rob i dobësisë !
*
Qënkam vën në prov durimi , helmin e kam shijuar
Si dashnorët nga lëngimi të lidhur këmb edhe duar
Dua t’ja them si Bilbili por nuk mundem ësht e kot
Me ato ligjërime , se kjo zemër ka ç’të thot !
*
Drita jote më rrëmben , zemra ime po merr flakë
Ndërsa ti të qet s’më len e nuk do t’ja dish aspak ,
Të betoj për atë Zot veç ma bëj këtë favor
Mos ma bëj si gjahun ti , këtë shpirtin tim të gjor !
*
Shpesh harroj dhe vetveten kur të shoh në sokak
Nuk po ndihem i qetuar pa gjetur sikur një shkak ,
Mëndja ësht kokërr Gruri e mendimet ven e vijnë
Nga ato lodhet dhe truri ndaj nuk gjen dot reatinë !
*
Kur të shohin buza gaz , tër Perritë ti sa si plas
Fryma nga buzët e tua nxjerr veç xhevair pa mas,
E kur del për të shëtitur fushës ecën tër nxitim
Si një Bletë nëpër lule ,e nuk ke askund qëndrim !
*
S’di se ç’bëj kur më sheh e s’më pyet si po kaloj ?
Kur unë jam në zall si peshku e s’gjej ujë të notoj ,
Eh , sa herë ne shikohemi më qëndron në largësi
S’di se kur do të takohemi , të flasim me urtësi !
*
Të kërkoj e nuk të gjej ti rri fshehur s’ka dyshim
Mos mendo se nuk të shoh do të gjej shpirti im ,
Do të vij pa trokitur si i lojtur, si i marrë
E ti lutem zemrës tënde , për këtë të më falë !
*
Do ti marrim gjërat shtruar të fjalosim me ngadalë
Ç’është mirë e ç’është keq ti shohim ato me radhë
Nëse ti më jep premtim me dëshir do të gëzohem
Kupat do i hedh me radhë , me ëndje të qetësohem
*
Do të gjej dhe pse rri fshehur në misteret e thesarit
Dhe pse zhdukesh më pas del si ajo lulja e Beharit ,
Kur zogjtë në ato livadhe lutjen time ta dëgjojnë
N’përgjërim aty maj Lisash do ja nisin t’cicërojnë!
