Mes detit dhe dhimbjes
(Tragjedisë së Otrantos)
Murmuriste deti Mes dhimbjes në valë Në dallgët e tij Çfarë kishte çfarë kish ndodhur vallë
Dëgjonte Britma
ku kërkonin ndihmë
Sa vajza sa djem
Sa nëna sa bijë .
Ikën për një jetë
Një jetë më të mirë
Por dallga e detit
si lubi i përpiu.
U mbush deti
me dhimbje dhe lotë
donin të iknin
por
as u kthyen dot
As ikën as erdhën
po ku shkuan vallë
Po deti i përpiu
si përbindësh i marrë
Nuk ju mora unë
por dora njeri
u hodhi u shtyu
në detin e zi
Sa tragjedi e dhimbshme
Në Otrando ndodhi
U nisën su sosën për Itali
Kuçedra i futi në gjirin e zi
Sa dhimbje
sa Enigma
në këtë ditë mbetën
Në pranverën e zymtë
që deti u mori
Në gjirin e tij
dhe kurrë su nxori
Sa lule u hodhën
detin mbuluan
Klithmat fëmijësh
nëna baballarë
Shtrëngonin fëmijët luteshin me britma
Sa fort u dëgjuan
Në detin me valë
Sa vite kalojnë
dhe ju do kujtoheni
Ashtu siç ikët
dhe kurrë nuk u soset
Me kripën e detit ju u fundosët
Ah moj Otranto
sa dhimbje që le
81 bijë dhe bija
Në det brenda i ke
Dhe shpirtrat e tyre
Flasin përmbi dhe
Në ç”do përvjetor
Deti mbushet plot
Me lule dhe gonxhe
Me brenga dhe lotë
Sa ëndërra që mbetën
që u bënë fli
Sa kujtime mbetën
Në detin e zi .
Seç u mbush deti Plot dhimbje dhe lotë Donin të iknin por s"ja dolën dot .
