Tomi Buzi
Midis dy kohëve !..
Buzëqeshja ? Jo ! S’ka bërë vendë në oazin tim ,
Ngërthyer ka ngelur midi dy kohëve,
si heroglife ,
Në njërën fshihet mbështjell fortë, një psherëtim..
Në tjetrën hungërin dhunshëm, një botë mistike !..
Midis dy kohëve mbetur mugëtirave të moteve gri ,
Në njërën djaj të kuqë që vërtiten reth sajë si hije,
Në tjetrën vemje hibritizuar me demonin e zi ..
Që endet mbi buzëqeshjet tona ,si sifiliz hipokrizie !..
Buzëqeshja ka mbetur tutje erërave që shkuan ,
Shartuar në djepin e fëmijërisë ,me pafajsinë ,
E bashkë me të mbetën kohërave që u ‘ tërbuan ‘..
Duke e ‘mbjellë’ farën e së keqes, djepit që rit fëminë !
S’është vetëm buzëqeshja ime, mbetur
e harruar..
Kohëve, kur sytë e goja mbuloheshin
me ‘mjergull’ ,
Nën velin e hollë të shpirtrave pisë, e të harbuar ..
Buzëqeshja ishte luksi mbi barkun bosh,
e lotin nën vetull !
Dhe ashtu mbeti ,shtrydhur nga ‘lëngu’
i jetës ,
Edhe pse vrapojmë pas sajë si të verbër
e të marrë,
Mbi heroglifet e asaj kohe të shkuar, të t’pavërtetës ..
Ndihet ngadhënjimi i bastardëve mbi lotin e tharë !
Të buzëqeshësh me ëndrrat e tua është ëndërr..
Që vraponë mbi konstelacione fjalësh si zhgarravina ,
Të kërkoshë buzëqeshjen në një botë të vëngërt ..
E gjenë kudo në s’kena idiotësh ,a në postera vitrinash !
Buzëqeshja nuk është pjes e ozait tim të ‘venitur’ ,
As e jotja o njeri i mirë që shkonë udhës i menduar ,
Ajo është kthyer në ‘aureolë’ e injorantëve të ‘ ditur ‘..
Që mbështillen me delirin e kësaj bote të përçudnuar !
@.Tomi Buzi !
