Elda Jorganxhi
Erdha nga dritarja që kishe harruar hapur.
Vetullat të vrenjtura si re para stuhisë.
Gota e verës në tokë rrëzuar e zbazur.
Buzet ke shtrënguar prej çmendurisë.
Akoma më kërkon.
Gjoksi të gulçon.
Mos u trishto.
Të gota tjetër e verës jam.
Me librat mbështetur në gjunjët e lodhur.
Historitë tona akoma pëshpërit.
Dhe cigarja në dorë, e brengosur.
Emrin me lutje te mekura ma përsërit.
Mos u trishto.
Të zëri i natës sot jam.
Në hapat e lodhur që zvarrit në korridor.
Në kuvertën që shtrëngon në kraharor.
Kur qiririn do ndezësh dhe flaka të reflektohet në mur,
Është shpirti im që të therët.
Me sytë e përgjumur nga nata
Jam drita që s’të lë vetë.
Dhe kur hëna dhe sot të qajë në qiell,
Do qash dhe ti me lotë yjesh.
Mos u trishto.
Të nesërmen do të bëhemi diell.
Me krahë drite do të mbështjell,
dhe zemrën tënde të arratisur prapë do ta sjell.
31 tetor 2025
