O moj rini, zemërzjarrtë si pranvera,
me hapa të lehtë ndritni rrugët tona,
ju sy që shohin ëndrra më të gjera,
ju duar që mbajnë të ardhmen mbi shpatulla.
Mos e lini nënën Shqipëri të presë,
si nënë e mirë që s’të qorton kurrë,
veç pret një ditë të vini sërish brez pas brezi,
t’i sillni dritë, t’i sillni këngë, t’i sillni nur.
Se toka jonë ka gjak të lashtë të prindërve,
ka gjëmime vargjesh, ka hije lisash mijëvjeçarë,
ka frymë të maleve dhe bekim të fëmijëve,
që presin t’u rritet krah’ e zemra me të bardhë.
O moj rini, ju që si era rendni botës,
mos e harroni nënën që ju dha fillimin,
se Shqipëria s’mbetet kurrë pa dritë në portë,
veç ju pret me mall, si të vetmin amanetin.
Kthejuni me zemër, me dije e me fuqi,
me hap të ri dhe shpirt të lirë, plot dashuri—
se vetëm bashkë, të rinj, të mëdhenj, në një zë,
rritet e lulëzon ajo nënë: Shqipëri.
