Erdhe,tek mua,si lulja zambak.
Me fjalën të ëmbël,të dua.
Dhe buzët lëvizën pa merak.
Dhe zërin dëgjova,t'i je për mua
Më mundove,për atë fjalë,
Dhe rehat nuk më le!
Si zjarri,që lëshon flakë,
Mu në shpirt më le plagë.
N’ëndërr shikoj të tuat buzë,
Që pëshpërisin,aq ëmbël.
Të dua,pëshpërisnin ngadalë.
Sytë e bukur,më bënin për vete.
Ndjenim dashurinë,si unë e t’i!
Veç desha të qëndroja pranë.
Të dëgjoja rrahjet e zemrës!
Kur të më thoshe;-TË DUA!
T’i flisje për dashurinë ,
Unë recitoja vargje, që doje ti!
E gjithë freskinë e natyrës,
E merte bukuria e fytyrës…
Thuaje edhe një herë,atë fjalë!
Mos m’u largo,nga prehëri im.
Po më thuaj:-VEÇ TË DUA djalë!
Dhe unë t’përsëris,i dua sytë e tua!
Si sytë e mi!!
...Po më thuaj;- veç të dua...!!
