Poemë
VARGU DHE LOTI
FLASIN...
1. Ikja që na pret...
Ikja që na pret, lë hapat e heshtjes,
ku loti dhe fjala dëshmojnë,
hapat tanë mbeten në pluhur kohe,
si gjurmë që shiu s’i lan dot,
si shenja në zemrat që na njohën.
Do na kërkojnë në fjalët e pathëna,
në librat me faqe të verdha,
në sytë e fëmijëve që pyesin:
“Kush ishin ata para nesh?”
Sepse njeriu nuk ikën krejt,
sa kohë një mendim merr frymë,
sa kohë një varg rreh si zemër,
sa kohë kujtesa nuk fle.
2. Kur s’do jemi në këtë
botë…
Kur s’do jemi në këtë botë,
hapat tanë do lënë dritë e hije,
që s’do fiken kurrë.
Në një fjalë, në një këngë,
zëri ynë do kumbojë,
si zëri i fyellit në male,
si uji i ujvarave që gurgullon.
Kur s’do jemi, do mbeten rrugët që ndoqëm,
si hije të buta mbi gurët e kohës,
si shenja të padukshme që i ndriçon kujtesa,
dhe ata që vijnë pas nesh do dëgjojnë,
do kuptojnë dhe do ndiejnë se dikush ishte këtu,
me fjalët, me vargjet, me zemrën që rrihte ende.
Sepse çdo mendim që lëviz,
çdo fjalë që kumbon,
mbetet dritë mbi hije,
edhe kur ne nuk jemi më.
