POEZI NGA ANDI MEÇAJ
NDËRMENDJE
Fryu një dredhë,
mbi tryezën e gjerë
të kuzhinës dalloi:
lëpjeta, pazi,
nena, prakalidhe,
qumështore,
rrepica e hidhësa,
nënën tek i pastronte
nga rrënjët e kalbësitë.
Mbylli derën, doli,
rrëmbeu:
nespulla, xhangalle,
palafike, bukëfiqe,
një veshul rrush,
e ndenji mes:
lulekve, jargavanëve,
gojasllanëve, shpatoreve,
meneksheve e luledeleve.
Nga dhiarja,
zbriste dhiari
me tubën e dhive:
cjapin përçor,
shytat, xebat,
krutat e drugat.
Delmeri rinosh
me kripthit e artë,
sillte nga ligata:
berrat e shqerrat,
llajat, bejkat,
bardhiskat, bardhat
syskat e rudat.
Kënaqur nga frutat,
lulet,
dhentë e dhitë,
nxorri qaforen,
e u ngop
me ujin e kritë.
Këto sillte ndërmend
tek vështronte,
tryezën e gjatë të kuzhinës
gërmuqur nga koha,
derën e ngrënë
nga ikjet,
shtëpinë e rrënuar
nga vetmia,
e nënën, gur
në muranën e kopshtit.
(“Gondola në Venecie”, akuarel, pikturuar nga Andi Meçaj.)
