Tingëllime vjeshte !
Atmosferë stine ,
gotës kristale degëzën me gjethe mbolla …
Prita , kaluan ditë ,
mbeti si ngjyrat molla .
Ujin me frymën time pasurova ,
gjer … ditëve durova .
Prita lulëzonte – kundërmonte …
se ishte vjeshtë harrova .
Sa shpirtin mundova ,
dega ishte lodhur pranverës … tunduar .
Fllade – erërat …
hera – erës ngjyrat kish ndërruar .
I thashë ; gjethëzet e mia ,
pakëz aromë desha … harmonia .
Zëngjirur … dëgjova ,
harrove ,
është vjeshtë !
Jashtë dritares ,
vezulluese zbriste hëna .
Dhe … kur nën zë ëndërres ,
me ngjau si Nëna .
U bëmë unë , degëza ,
vazua kristale e zëri i largët …
Ndërsa një mall …
më fshinte leh’tazi lotin e kristalët .
Tinguj imagjinoja ,
gjethet hidhnin të dikurshmen … valle .
Jashtë ,
agimit dielli cingërinte valët dritares .
Imagjinata dhomës me mua lonte …
si gjetherena penxheres fëshfërinte .
Kopshtit ngjyruar fletë ,
një fllad kujtimesh zbriste .
Dega e gjethet e kuquremta ,
vazos dremiste flinte .
Fantasisë ,
qetësia me bënte shoqëri … pipëtinte .
Mbytur aromës vjeshtë ,
muzgu i mbrëmjes perden ditore në ” lènto – lènto ” ( ngadalë ) mbyllte .
Jashtë fletëzonin pemët ,
qilimit të artë …
Mbetur dashuruar kristales vazo ,
tingëlluar në vjeshtëzën shpirt zjarrtë .
… Nuk ish magji ,
tingëllime notash Vjeshtë – ARTE !
