Shqiponja Pazaj Veshaj
Më thirr në agullim, vendlindja ime,
Pa zbardhur drita ende përmbi dhe,
Se nata të përpin e s’bën lëshime
Fshihu thell në sytë e mi, e mos u ndje!
Po ftohen netët, gjethet e rëna,
Shpotitin ëmbël vitet një nga një,
Paçka se dimër vjen e terret hëna,
Ti brenda meje ende qesh me zë!
Të shoh matanë ku gryka thyen,
Aty ku renë e mugët patëm vrarë,
Dremit ky malli im e lotët bien,
Dhe nis e çel sërish një rrap i tharë.
Në degë kujtimesh plot me zogj,
Nën k’të rrap të lashtë, erdhi prapë
Gjyshi im i moçëm, teksa thotë:
“Bekuar qofsh, moj bij, nga kjo baltë!”
Dhe nis tregon me gaz një këngë,
Për baltën – mëmë që ju bë djep,
Në vargun tim ka hedhur rrënjë
Prandaj dhe shpirtin nuk e jep!
Po si ta jap, kur daltë’e penës,
Gërmon k’të baltë dhe zë e qan,
Tek rrinë me radhë brenda zemrës
Plot nur’ e hir’të parët tanë!
Më thirr në agullim, o toka ime,
Atdheu im që rrudha mban mbi sy,
I gjallë do gjendesh prap mbas vdekjes
sime,
Ti dhe shpirti im …… të dy!
