Ruzhdi Gole
TRASHËGIMTARI
(prozë)
-Shiko, vërej, këqyr mirë… Para syve të tu mund të kaloj një pishtar i zjarrtë.
-Një pishtar ?
-Po, një pishtar me sy të tejdukshëm.
-Të tejdukshëm. ?
(Matanë syve të tij pështjellohet hiri, frymojnë xixa.)
-Nuk shoh asgjë. ? Ndjej zjarrmi n’ajër, por nuk po shoh asgjë.
-Hape krahun menjëherë tani, hape, shpejt, do të të afrohet zjarrmia.
-Ndij ngrohtë, por nuk shoh ende asgjë.
-Eh, tani është çasti kur pishtari të sheh ty.
-Më sheh pishtari ? Paska sy ai?
-Po, përhera sy të ndezur. Ndezur gjatë. I fik vetëm njëherë ose ia fikim.
-Kur zgjohet pishtari ? Natën ?
-Ditënatë ai rri zgjuar.
-Po pse i duhet dita?
-Ne e duam edhe ditën.
-Çka na duhet ai ditën? Ne shohim me sytë tanë edhe sikur të kemi
vetëm një sy.
-Ne nga një sy kemi, kur nuk shohim me vëmëndje gjithësinë përreth, nga një vesh dëgjojmë kur i biem e dëgjojmë veç fyellin tonë. Sa për gojë si përhera vetëm një. Jo vetëm një.
-Del flakë nga goja jonë.? Po, pra del se aty është pishtari. Ai aty djeg veten kur del jashtë gojës sonë.
-A,a.a,a, prandaj e kam ndonjëherë gjuhën si të shkrumbosur, të hirtë unë ?
-E vërtetë është, e vërtetë. Goja fjaloset ngadalë, shpejt, pak e zëshme, e zeshme shumë. Goja, pa u ndjerë djeg e digjet nga një pishtar i padukshëm…
-Digjet goja? O, ç’na the, ç’na the ?
-Po, po, goja digjet. Po mori zjarr goja ahere digjet edhe gjuha, ndizen dhëmbë e dhëmballë, qofshin edhe prej floriri.
-Sikur the që pishtari i mbyll sytë vetëm njëherë, kur vdes? Kur vdes ?
-Po, vdes e rringjallet.
-O, ç’na the, u ngjallka pishtari ? Në këtë jetë nuk ngjallet njeriu, u ngjallka një
zjarrmth. O, ç’na the…
-Pishtari nuk vdes pa lindur pishtarin tjetër. Rrallë, shumë rrallë kur pishtari është i tharë e i përtharë keq, kur pishtari rri i vetmuar atëhere nuk rringjallet.
-O, ç’na the ? Mos u rringjallkan edhe gurët…gojëkyçurit ?
-Të gjithë rringjallet pak, shumë, ecin fluturojnë, rrokullisen,
-O, ç’po na thua ? – zëri i dytë.
– fërkohen e ledhen me njeritjetrin, ia veshin me pëllëmba, shkelmagrushte njëritjetrit, xhvishen lakuriq, bigojnë nxitonte fjalëve zëri i parë.
Zëri i parë largonte hirin, shpërndante xixat, zëri i dytë afrohej të ngrohej prej tij.
-Paske ftohtë? – zëri i parë.
-U ftoh paksa.- zëri i dytë…zëri zero.
-Mos u shtriq! Ngrihu, dil jashta, vrapo!
(Dita nuk ngryset vet asnjëherë. Ditën e ngrys njeriu. Kështu edhe nata, merr një sy gjumë dhe gjithkund ndez pishtarë:në krye të rrugëve, në molo e pavione, në lundra e akrobacira, bile edhe në burg.)
-U burgoska pishtari ?
-Pishtari nuk burgoset, burgosemi ne kur ia shuajmë flakën, ia k’pusim gjuhën.
-Pra, unë qënkam i lirë pa liri, pa asnjë prangë ? – zëri i dytë…zëri zero.
-Po, ti je mbyllur në mërzinë tënde jerm, në tymin tënd shkalafytje gjumi?.- zëri i
i parë.- Ngrihu, shkundu, ec, dil, vrapo!!!
O, njeri, ndizja pishtarin njeriut tjetër për një zjarr të shëndetshëm trashëgimtar,
Pa prit e pa kujtu, gazmoj e gufoj, u hodh përpjetë sa nuk fluturoi zëri i dytë, tani, pa zero.
-Po shoh një pishtar, po shoh pishtarë…Doli jashta, hapi krahët, fluturoi, nuk
fluturoi, fluturoi – ju thashë, iu afrua bregut, lundroi me peshkatarët, tërhoqi rrjetat, vërviti tej një kyç nga burgu i tij pa qeli.
Në këtë jetë nuk u ngjallka njeriu, u ngjallka një pishtar prej çdo njeriu…
