Nga Panjot Boli
Poezi
Ndjesi dhimbjeje
Era thyeu në degë të mollës në oborr
Në kraharor seç më erdhi një pickim
Një zog jetim më veshtron nga gardhi
Dhe fytin ma pushton një ngasherim
Angullin ky qeni im në cep të oborrit
Me sytë e mjegulluar pa m’i ndarë
U plake i them o miku im , sa u plake
Të kundroj dhe më vjen për të qarë
Borziloku shtrëngohet fort pas dritarës
Era qesh me të ,me shkop e kërcenon
Një limon i frikur me kokën e verdhë
Mes fustaneve gjethe të nënës mbulon
I trishtë është edhe qielli i mvrenjtur
Një dhimbje vese të athët fillon e rigon
Ca pika loti në sytë e tu seç më therrin
Them çudi ,kjo zemra ime se si duron
Ndjesia e dhimbjes shpesh më rrenqetrh
Po, keshtu është gatuar ky shopirti im
Dashuria si gjithmonë lind me dhimbje
Me dhimbje të embla,me shije lumturim
