Nga Panajot Boli ‘’bëma një bri fyell’’…
U plak dashi i zi trupmadh i kopesë se xha Nasit
Zilja e madhe filloi t’i rendoj në qafë me shumë
Në pllaja e zuri kolla me shpesh e shkundte brirët
Rrinte ca çaste i mënduar,e pastaj kotej në gjumë
Një mengjes s’e ndoqi dot kopenë,ndenji te rrapi
T’heq zilen e madhe kumbuese nga qafa,bariut i tha
Rioshit kryeneç me sytë larush që s’mbahet,t’ia var
-Bëma një bri fyell,këndoju,të jem gjithmonë me ta
-Fyell me merak ma bë njerin,me zë baritor të ëmbël
Tjetrin ma var në këtë rrap shekullor,atje lart në majë
Të sodis me endje pllajat e mia e flladet të më rrahin
Të degjoj melodinë e dashur të zileve,në gji ta mbaj-
U përlot bariu tek e pa si po i përendonin sytë e dashit
Amanetin,tha,dhe bëri fyell bririn e përdredhur,të gjatë
Sa herë që i binte bariu natën një melodie të trishtuar
Me mall po e kujtonte kopeja timonjerin e saj të ngratë
