Diamanta Zalta
EMBLEMË
E keqja gërric , e mira pret ,
e keqja nuk ndalet ,
e mira zë vend .
E keqja tek njerzit më gjakos ,
më shpon , më turbullon .
E mira ma rrit zemrën ,
më rrit edhe në mendje ,
më është diçka si shpërblim ,
për të Zotit përmendje . . .
KUSH THA . . .
Kush tha se nuk e njoh Lirinë?!
Që ta vërtetoj këtë më duhet ,
që njëra shtresë e lëkurës time , të çvendosë tjetrën .
Vetëm kjo do të ma ndryshonte jetën . . .
BETIM
Çudi ! Më mjaftoi vetëm një Fjalë ,
për ti bërë një betim të pavdekshëm , vetes
në një udhëtim të panjohur që ja zgjat velat drithërimit ,
dhe hovin shpirtit . . . drejt amshimit .
Do të jetë vërtetë e lagur toka ,
nga pritja ,
por e pavdekshme arritja . . .
DO MBAJ MEND NGA TY . . .
Unë ,
nuk pata zë , karshi ngjirjes së zërit tënd ,
kisha frikë se mos muri mes nesh lartohej .
Në të gdhirë , shihja veten në pasqyrë ,
me një rrudhë më shumë ,
dhe një tjetër të thellohej .
Sa desha ai vështrim të ishte përkëdhelje ,
se unë . . . unë të desha me shumë përkujdesje .
Ani . . të paktat e bukura mbaj mend , ta dish
ato do mbaj mend , edhe në vdekje . . .
PA GJINI
Lot të bukur , të nxehtë të lëmuar ,
ma lajnë vështrimin për tët´ parë ty ,
Krijesë – këngë , pa duar , pa sy . . .
Guackë e bukur mbi rërë ,
Rri . . . mos ik prej aty !
Rri , deri sa spiralia e jetës
të ngushtohet shumë e të takojë retë . . .
Ne jemi Lidhja pa gjini , që ka kuptuar
Lartësimin e Njeriut në Madhështinë e vet !
DRITA RRËFEN UDHËT
Ka ca qasje mes njerezish të panjohur , te çuditshme,
të paprogramuara , që ngjajnë me Asimptodë ,
që i afrohen të vërtetës në heshtje, pa u ndjerë ,
pa u përmendë as edhe njëherë .
Në se do gjeja një Udhë për në Eden ,
është drita jote . . . ajo që ma rrëfen .
OFELIA DHE EURIDIKA
Udhëtim i pamundur kthimi I Orfeut ,
dhe Euridika zhytur në një vështrim klithmë .
E pa zë , e pa ngjyrë , e gjitha drithërimë .
Ofelia çdo natë ,
vjen dhe e vesh me të sajat të bardha ,
Euridika bie e vdes mbi trëndafilë , udhësh të gjata , të largëta . . .
NËNSHKRIM NË ËNDËRR
Sa e vështirë të nënshkruanim me dashje atë që s´jemi !
Ishim e vërteta lakuriqe , dhe jermi . . .
Yje , tinguj dhe ngjyra u lidhën thurimë ,
por vetëm me kundërmim Tjetërsie ,
do të merrnim fluturimin më të denjë , në ndjenjë edhe dije . . .
Mbi fytyra , drita do të ylberizonte melodi të përbashkëta ,
këngësh të vjetra që kënduar kishim në heshtje dhe largësi ,
unë . . . edhe ti ,
pa qene ne dijeni .
Do të ishte një ditë , ku vështrimi do të trondiste ,
do të thërriste fort dritën e zgjedhjes ,
do të dridhej po aq fort edhe bregu ynë ,
më madhështori dhe më ´´mëkatari ´´ i qënies .
Do të vërtetonim para qiejve se Njeriu është viktimë
e Destinave , të Pathënave , dhe Pastës së Vetes .
Do të vdisnim aty , e do të binin perdet !
Do të na duartrokisnin vetem të vërtetët !
X x x
Rroj . . .
Nxis të ardhmen e pakët që pret në një cep ,
përjetoj alkimi të çuditshme rrjedhës së vetes ,
kulloj papastërtitë , edhe ne te paster vdes . . .
Mbetet në ajri një fjalë e shkruar nën retë
Peng e zënë , e përjetshmja e pathënë ,
e vogël, e shtrenjtë , sa një ´´ Të dua ´´ ,
vizatuar mbi një lule të quajtur Grua !
X X X
MUNDËSIA DHE PAMUNDËSIA
Pamundësia ,
shqiponjë krenare me krahë ,
e madhe sa dëshpërimi ,
këmbëngulëse si shkëmbi mbi një NUK !
Mundësia ,
e vogël , e dobët , sa një grimcë rëre
që hap rrugën e saj të përkohshme ,
fryn pak erë , dhe bashkë me rrugën e zhduk . . .
X X X
Sa Paqe ke në shpirt o i sprovuar !
Ti je një konak gjithmonë i gjelbër ,
Unë aty jam lajmi i paditur , i verbër .
Të sjell përkujdesshëm pranë ,
si yllin afron pranë vetes një Hënë . . .
brënda syve më gëlon rrëfenjë .
Bëhem rreze , që askush se sheh ,
Ndjehem , si të më tërheqë Dielli ,
Ti mbetesh vetëm një copëz e gëzuar Qielli .
Kalon aty pari një xixëllonjë
brënda syrit tim harron një xixë ,
Unë bëhem kujdestarja e saj e mirë .
Pëshpëris pa kuptuar vargje dhe melodi . . .
e ballit ndjej si më rrëshqet djersë .
Une jam krijesa , që u ngut për të ardhur në jetë . . .
ORIGJINA NA MBRON
S´e dinte ,
se përballë Malit ish´ e ndaluar të rrinte .
Nuk do ti kishte më këmbët në tokë ,
nën sqetull do ti mbinin flatra ,
do ta ngrinin deri tek retë .
Toka është gjithmonë vdektare ,
Parajsa , e Përjetë !
Në hapësirat e origjinës , do gjente gjithmonë një vend !
KTHYER NE LEGJENDE
Ai e tërhiqte në një qetësi të lashtë sa bota e vjetër .
Ajo bëhej kështjellë rëre , ndërtuar nga duar fëmijësh ,
në bregun tjetër .
Në shputën e vdekjes ndodhej e panjohura ,
e fshehta , kutia , dhe Pandora .
Penelopë besnike , përhumbur në fatin e paktë . . .
Përvoja e përqafimit është mbeturinë e dhimbjes ,
në lëngun e saj të gjallë .
Ke kohë qe ke ikur ,
tashme i kthyer je TI në permendje te rendë,
e une ne Kenge qe dhemb !
