Albert Hitollari
*
Si mundem ti harroj , unë ty moj Evelinë
Dy gropëzat në faqe , sa herë kur buzëqeshje ?!
Dhe ato buzë Vesuar , me aq dëshirim
Sa ky shpirti im , në ngazëllim nuk rreshte !
*
Si mundem të harroj , buzëqeshjen që fanitej
Që përzgjatur rrezëllonte , përndritur aq sa ,
E nga hijeshia jote , gjithçka përreth rrezitej
Nën të Artin vijëzim , pëcjedhur sa më s’ka !
*
Si mundem të harroj dhe ditën kur të pashë
Kur tinëz atë vështrimin , më hodhe ti një çik ,
Mos vdeksha pa ti puthur , ato buzë të thashë
Nuk di seç pëshpërite , mu ktheve gjith nevrik !
*
Më thoshe i pa udhë , shpesh edhe arrakat
E di , nga irritimi , shpesh hamendësoje kot ,
Por qesh paksa i hedhur , në të vërtet në fakt
Më tepër i magjepsur , sa nuk përmbahesha dot
*
Ndonëse një djalosh , Ftujak unë qesh atëherë
Me aq gaz të desha , tërë ëndje dhe dëshirë ,
Malli s’më zverdhohet , se veç për ty kam ndier
Sa dhe ky shpirt tinzar , s’të thotë dot lamtumirë !
*
Gjithçka që ne ishim , jetoj në t’jetër Botë
Si ne dhe ajo dashuri , na mbeti po atje ,
Por s’di pse kjo zemër , sa herë psherëtin zë thotë
Ah , moj Evelinë , tashmë që s’të sheh !
