Petrit Qori
Paksa pikante 
32 .
Guri i rëndë në vend të vet .
Në një botë me çudira
edhe shtatë mrekullira
thashë të bëj një udhëtim
jo në këmbë , imagjinim .
Lash Poemën e Mjerimit
me Migjenin e fluturimit
kokën nuk e ktheva pas
sa më larg , matanë dynjas .
Kinezët popull punëtor
me lopatë , kazmë në dorë
bënë murin më të gjatë
duket dhe nga Hëna lart .
Nga andej për në Indi
në kujtim për një dashuri
me mermer dhe me ar
mbreti bëri Taj Mahal .
Në Afrikë , në Jordani
në shkretëtirën pa njeri
gdhendur brenda në një kodër
Petra , si pallati lodër .
Fqinja jonë Itali
që ka hyrë në histori
Koloseun ka dhuratë
ndërtim i stilit romak .
Në Peru e Meksikë
në malet që bien thikë
inkasit dhe actekët
yjet kishin bazë për jetën .
Bënë ndërtime gjeometrike
me ide astronomike .
Braziljanët si më fetar
Krijuesin kanë fjalë të parë
vunë në vendin më të dukur
statujën Krisht më të bukur .
Në të gjithë këtë udhëtim
vetes i dhashë një mësim :
Në male e vende të shkreta
ku mezi ndërtohej jeta
njerëzit e brezave të shkuar
me punë vendin zbukuruan .
Përmbi re në tu kthyer
dhe disi i mallëngjyer
sipër krahëve të Naimit
por si qengji i blegërimit
mu shfaq Shqipëria ime
me të gjitha vezullimet :
Në fillim majat e larta
nga dëbora qënë të arta
sapo zbret me ngadalë
nis e shfaqet pamje e rrallë :
Lugina e lumenj gjarpërosh
nga çdo anë që të shikosh
bashkë takohen në një fushë
ca e gjatë e pak e ngushtë
gjelbërimi qe pafund
dukej sikur ish stadium .
Pasqyrë uji kish kufi
ngjyrë më blu s’kam parë me sy .
Sytë mu mbushën me lot
ç’desha unë nëpër botë
shifra shtatë s’është e vërtetë
kjo është mrekullia e tetë .
Këmbën sa vura në tokë
bërë një premtim o shok :
Do ti bie cep më cep
mal e fushë , breg e det
që nga jugu në veri
do të bëj fotografi
që ta shohë çdo njeri
këtë vend mrekulli .
E fillova nga aeroporti :
S’mora vesh kush qe i zoti
gjithë flamurët në një rradhë
gjysëm shtizë ai Shqipëtar .
Rrugën ndoqa nëpër arë :
S’pashë të mbjella a fshatar
gjelbërimi që unë prisja
qe nga ferrat , gram e drizat .
Fushën lashë , ju ngjita malit
me lehtësinë e sorkadhit
të shikoja bukuritë
që nga lartë kisha soditë :
Ngela ca i zhgënjyer
në Lurën shumë të pëlqyer
shtatë liqenet e vetmuar
pyjet rrotull masakruar .
Duke zbrit nëpër lugina :
Plot betone e turrbina
uji më nuk shushurinte
nëpër tuba uturinte
derdhej në një lumë pa shtrat
shishe , qese edhe baltë
qelbte si ujë moçali
jo si lumë që zbret nga mali .
Ecën zvarrë nëpër fushë
drejt kuotës më të ultë
afër detit , afër mbretit
zbrazste plehërat e miletit .
Lashë natyrën dhe burimet
hodha sytë nga ndërtimet :
Dy shtëpi s’qenë në harmoni
gjithësekush në hesap të tij .
Brezi i mjeshtrave më parë
na lanë pasuri të rrallë
me çekiç e një daltë
gdhendën gur e bënë art
ngritën qytete madhështore
që janë pasuri botërore .
Rrugë të ngushta e me dredha
sikur shmangemi nga predhat
kthesat vijnë rradhë – rradhë
sa të vjen mendja vërdallë .
Kur kujtoj kohën e parë
që përdorej një gomar
i ngarkuar sa më rëndë
bënte punën më me mend .
Pesha e gurëve te samari
i jepte mend gomarit
që të zgjithte për më mirë
rrugën më pak të vështirë .
Sot me shkollë e specialista
lazer e teodolita
s’bëjmë dot rrugë panoramike
me leverdi ekonomike .
Mbi të gjitha është paria
shkëputur nga njerëzia
që u ka hipur babëzia
zhvatja dhe makutëria
kush më shumë të akumulojë
Thua : Njëmijë vjet vallë do rrojnë ?!
Për në fund lash Zagorinë
që kalova vegjëlinë
të më jap energjinë
forcën edhe qetësinë .
Kur e shkela vetë me këmbë
– Zot thash ; pse na ke nëmë ?
Vendi që dikur kish jetë
qe i zbrazur e i shkretë
shtëpi , mure , të rrëzuar
bimësia i kish pushtuar .
I xhindosur i mërzitur
nga ato që s’kisha pritur
rri i zhytur në mendime
duke vrarë mendjen time :
Në këtë vend të bekuar
që Zoti na ka dhuruar
s’qenkemi aq të zotë
sa ta bëjmë parajsë mbi tokë ?!
Rroftë Migjeni dhe Naimi
jo ata të fluturimit
njeri pena i mjerimit
tjetri i mallit dhe mërgimit
bashkë me rilindasit e tjerë
shkruan fjalët më me vlerë :
Lum ai që do të rrojë
ta shoh Shqipërinë Zonjë !
