Ruzhdi Gole
(prozë)
Spitali jeton me urgjencë e mjekë,
me barna dhe ekg., me shtretër
dhe dritare të puthitura mirë,
jeton me dhoma t’ajrosura,
më wc të spërkatura herët.
Ngrehina jeton me sëmundjet e me njeriun.
Kur njeriu del shëndoshmirë nga oborri i saj
(në më të keqen ndrron banesë, )
ngrehina është po aty përhera
veshur me tjera lara familjare,
ushqyer mirëkeq, ftohtë
ftohtëngrohtë.
Spitali jeton me kothere e gjalp.
E moshuara ha pak mëngjes, bëhet
zevzeke në drekë duke i llomotitur
pjatës që i sjellin, darkën nuk
e përtyp, e fut në komodinë.
Ka frikë se mos ia vjedhin.
Ç’do t’i vjedhin ?
Thartirën?
Sa dëgjon harmonikën ajo çelet e pikon
fjalë të kota e lotë. Jeta këtu shkel mbi
mbeturina, i flak tej ato. Përditë lan
fytyrën e saj kjo jetëzë, fytyrën,
e cila asnjëherë nuk na shfaqet
gazhidhtë si një ditë më parë.
(Kjo jetë – jetëzë me kobure në brez
dhe vath në vesh endet diku, herë
herë edhe afër kësaj vorbulle
spitalore, rrethrrotull.)
Kjo ngrehinë të sëmurësh,
shpesh, më e sëmurë vet.
Ata që dolën nga kjo ngrehinë
dhe që shpejtvonë ndërruan
vendbanim i merr malli
t’kthehen ndonjëherë
në shtëpitë e tyre
të dikurshme.
Ata që banojnë aty mund
t’i presin të ikurit e tyre
një natë e një ditë,
jo më shumë.
Është ftohur njeriu me të gjallët,
edhe te vdekurit rrasathyer
u duhen atyre, të vdekurit
pleh, mikrobe e ngrica.
Atëhere, të ikurit kthehen kokulur
këtu, tek ngrehina e shiringave
shtrihen në krevate e flenë
ndonjë natë qameti.
*
E moshuara
paska vënë buzëkuq,
të kuq faqeve e në hundë. !!!
Nata, këtu, i ngjan e nuk i ngjan tjetrës.
Nesër. ngrehina e shëndetit dhe e
therrmave të njeriut ka tjerë sy,
tjetër gjuhë, tjetër dëgjim.
Jeta e së moshuarës gëzon pak
harmonikë. Do të eci vet ose
me karrocën çalamane.
Spitali ndez qirinj, nën qerpikët e qiriut
shkruan letra. E moshuara e ka
harruar shkrimin.
Jeta trazohet me tinguj e tehe,
me muzikë të qeshur,
muzikë funebre.
Gjuhëzat e k’saj harmonike mbushen
me frymën e njeriut. Q’ andej dalin
tingujt si prej flladi. I moshuari
ende nuk është aq i moçmë
sa duket gjersa luan e luan
akoma në veglën frymore
sa një gjys’ pllambe.
Spitali jeton plot pluhura, pisllëqe.
Gjithë ditën e ditës e moshuara
tështin, shfryn hundët.
Jeta, këtu, merr frymë thellë, pengohet
rrëzohet keqas, pendohet s’pendohet
pse erdhi e hyri kokëulur tek kjo
ngrehinë ndonjëherë me dimër
edhe në pranverë e verë.
Në spital shpesh erëmojnë lule të freskëta.
Ato thahen, shkërmoqen. Kjo ngrehinë
ndrit, vezullon g’njeshtra plot ndryshk.
E moshuara nuk ndjen asnjë aromë.
E kripura i duket e ëmbël.
Ajo sot i gëzohet vetëm
lotit të saj e tingujve
të harmonikës.
Spitali ngryset me psherëtima,
me ofshama, grindje,
pështirosje.
Spitali tymos hapur fshehtas
të shara dhe duhan,
zgjohet pikëllim
me arkivol.
Mos u bëfshi për spital !!!
Ti don të qetësohesh, tjetri fishkëllen,
don t’lexosh, tjetri shkrep çakmakun
e tymos. Ty të mjegullohen sytë
të zë kolla.
Turfullon me kokën nënkresë.
Spitali jeton me harmonikë
vetëm nën një dritare.
E vetmja dritare
me tinguj.
E moshuara gërhet, pëshpërit,
tështin, plas kokën krevatit,
bërtet, qan, jargavitet…
Sa nis harmonika poshtë dritares
ajo qesh, belbëzon njëherazi
si e budallallepsur, fërkon
pëllëmbët, duartroket.
Ajo nuk ka fuqi të duartrokas.
Duke u mbajtur tek balli i hekurt
i krevatit ecën ngadalë, afrohet
tek dritarja zgjat kokën jashta.
Harmonika ngjit
përpjetë tinguj, ngjit
përpjetë flutura, cicërima.
Në spital nuk lejohet
të hyjë askush
veç rrëmujës.!!!
Spitali ka të shtrënguar fort
në krahun e tij një shirit
urgjence.
I moshuari me harmonikë ka marr
leje t’i bjerë veglës nën dritaren
e të moshuarës së vet.
Kështu e lajmëron se erdhi,
kështu e afron tek dritarja,
kështu ia qeton
paksa dhimbjet.
E moshuara ka pak kujtesë .
Harmonika ia zgjon
kujtesën e parë,
kujtesa e parë –
i moshuari
i vet.
Sa do rroj kjo harmonikë?
Sa do rroj kjo e moshuar
në spitalin me pizhama
lara – lara?
I moshuari nën dritare
do ta kapërcejë urgjencën
për të hyrë ndonjëherë brenda ?.
