Miltiadh Davidhi
I harruar dhe prej
syrit të gjethes
Gjithçka në këtë plazh ishte e pandryshuar,
Stoike dhe e heshtur
Ashtu siç kishte qenë
Kur e kisha parë për herë të fundit.
Mungonte vetëm prezenca ime.
Isha unë arsyeja e harresës,
Largimi i qenies sime
Nga kjo gjëndje e thjeshtë
Dhe e pandryshuar.
Sërish, aty ishte era duke luajtur
Me tendat e çadrave,
Dhe po e njëjta shitëse duke shitur,
Po të njëjtat artikuj,
Me të njëjtat amballazhe.
Koha përsërit vetveten.
Veç unë s’isha më në kohën e tyre.
Isha në kohëzën time,
I dalë për një afat të pacaktuar
Prej së këtushmes.
Ndjeva keqardhje,
Që veten e kërkoja
Dhe se gjeja më aty, në asnjë gjurmë jete,
E përplasje dallge.
Vallë kështu do të ndodhë gjithnjë?!
Sa e dhimbshme!
Çudi!? Si të mos kem ekzistuar,
E të mos kem qenë kurrë, këtu?!
Isha harruar kaq shpejt
Dhe prej syrit të gjethes,
E ajrit të lëvizshëm…,
I harruar nga deti, rëra, bregu,
Hijet e njerzve,
E pishat erëmira me zëra gjinkallash,
Që ngjiten nëpër rrugë drurësh,
E treten në kujtesa lëvoresh.
Padukshëm,
Isha fshehur në gjithçka!
