KRAHËT QË PUTHNIN DRITËN
Autor: Avni Neziri
Ç’e ligë fshihet mbrapa grilave
ka helmuar këngën e bilbilave
fole t’boshatisura sqephapur
derdh terr në dritën e qepallave.
Loti i lodhur, pre zvarranikësh
rrëshqet si pluhur i heshtjeve
fanar i shuar në cep udhëkryqesh
për qiellin tim zë dritën e hijeve.
zog shpirtëthyer i pa krah
në heshtjen e qiellit kujtime plot
krahët që dikur puthnin dritën
e tani dridhen në hije të vetmisë.
Mbi lulet e kërrusura pa vesë
shtrihet heshtja si ngrica mëngjezi
mjegullnajat që mbysin kujtesën
ëndrrat treten në prag të harresës.
o1.12.2o25
