Krejt , rastësisht…
(tregim)
Nga Përparim Hysi
Nga Përparim Hysi
Malo Koçiu është miku im. Ka një dyqan ku tregëton vegla për mekanikë,hidrualikë apo elektrik dhe,kur ka një zëvendësues aty,në dyqan, vjen e shkëmbjemë ndonjë kafe. Ai e di klubin ku pi unë dhe sot,pas kaq kohësh,u takuam.
U takuam dhe unë e sulmova me një “batutë” që,sado nuk është imja, e zbraza:- E mik, çfarë trimnie ke ba sot? *
Ai,duke qeshur, u mundua t’i bëjë bisht pyetjes sime,por nuk ndahem lehtë unë.
Lëre,- më tha,- po ndodhi fare rastësisht. Rastësisht,-përsërita unë,-por kot nuk thonë që rasti është mbreti i botës.
E lashë sa gjerbi gllënjkën e parë dhe…
U takuam dhe unë e sulmova me një “batutë” që,sado nuk është imja, e zbraza:- E mik, çfarë trimnie ke ba sot? *
Ai,duke qeshur, u mundua t’i bëjë bisht pyetjes sime,por nuk ndahem lehtë unë.
Lëre,- më tha,- po ndodhi fare rastësisht. Rastësisht,-përsërita unë,-por kot nuk thonë që rasti është mbreti i botës.
E lashë sa gjerbi gllënjkën e parë dhe…
*
Qe aty nga ora 10.00 e mëngjesit,nja dy ditë pas PASHKËVE ORTODOKSE. Tek dyqani u rrëfye KATJA. U rrëfye KATJA,-ndëryhyra unë,- sikur unë e njoh. Dale,-më tha. A e do”trimninë”? Mos më ndërpri! KATJA ka qenë komshia ime,u martua dhe kishte vite në emigrim. Ka qenë vajzë e bukur, pothuaj e një moshe me mua dhe unë,ngaqë jam përmetar, sa e shihja,ia thosha asaj këngës:” Rrumbullakja si karpuzi/ matan lumit-o…,por ia ndryshoja pak si “matan Lanës-o”. Ajo nuk qe matan Lanës,po një 500 – metro nga pallati ku jetoja unë. Qe e kolme sikur harlisej nga shëndeti dhe buçiste kur të kalonte rrugës. Kur e shihja kështu, doja t’i thosha:- KATE, e ke lexuar atë tregimin e NAUM PRIFTIT për atë KATEN që shkonte tek pasqyra dhe i thosh vetes:- Sa e bukur je,moj KATE!!! Doja t’i thosha,por ndruhesha dhe shkoi e vajti. Shtëpinë,kur u martua, e ka larg nga dyqani im,nja dy pallate më tej. Qemë rritur e kishim krijuar familjet tona dhe,sado rrallë,edhe shkëmbenim ndonjë “batutë” nga ato me shpoti,si: “shihemi e me gojë nuk flasim, si durojmë që nuk pëllcasim”. Rini hesapi (dukesh se na haheshin hudhrat,por kishim frikë se na mbante erë goja). Ja,kjo është KATJA, në”vija të trasha”,kur thuaj ti.
Qe aty nga ora 10.00 e mëngjesit,nja dy ditë pas PASHKËVE ORTODOKSE. Tek dyqani u rrëfye KATJA. U rrëfye KATJA,-ndëryhyra unë,- sikur unë e njoh. Dale,-më tha. A e do”trimninë”? Mos më ndërpri! KATJA ka qenë komshia ime,u martua dhe kishte vite në emigrim. Ka qenë vajzë e bukur, pothuaj e një moshe me mua dhe unë,ngaqë jam përmetar, sa e shihja,ia thosha asaj këngës:” Rrumbullakja si karpuzi/ matan lumit-o…,por ia ndryshoja pak si “matan Lanës-o”. Ajo nuk qe matan Lanës,po një 500 – metro nga pallati ku jetoja unë. Qe e kolme sikur harlisej nga shëndeti dhe buçiste kur të kalonte rrugës. Kur e shihja kështu, doja t’i thosha:- KATE, e ke lexuar atë tregimin e NAUM PRIFTIT për atë KATEN që shkonte tek pasqyra dhe i thosh vetes:- Sa e bukur je,moj KATE!!! Doja t’i thosha,por ndruhesha dhe shkoi e vajti. Shtëpinë,kur u martua, e ka larg nga dyqani im,nja dy pallate më tej. Qemë rritur e kishim krijuar familjet tona dhe,sado rrallë,edhe shkëmbenim ndonjë “batutë” nga ato me shpoti,si: “shihemi e me gojë nuk flasim, si durojmë që nuk pëllcasim”. Rini hesapi (dukesh se na haheshin hudhrat,por kishim frikë se na mbante erë goja). Ja,kjo është KATJA, në”vija të trasha”,kur thuaj ti.
-Pse kaq është”trimnia”?
-Nuk kam parë njeri më të ngucur e të paduruar si ti. Se çka qenë një shenjt që ka thënë:”Nxitimi është i djallit”. Emri i shenjtit nuk më kujtohet,por “djalli” je ti,- tha duke qeshur.
-Nuk kam parë njeri më të ngucur e të paduruar si ti. Se çka qenë një shenjt që ka thënë:”Nxitimi është i djallit”. Emri i shenjtit nuk më kujtohet,por “djalli” je ti,- tha duke qeshur.
*
Erdhi KATJA,u përqafuam si miq të vjetër dhe,pasi më tregoi që kish ardhur për PASHKË dhe do ikte pas dy ditësh,më tha:- Më ka gjetur një hall. Nuk di ku humba çelësin dhe çelësin rezervë e kam brenda në shtëpi. Mirë që kam lënë dritaren hapur dhe dua të më ndihmosh që të hyjë nga dritarja.
-Mos u shqetëso,- i thashë
Mora shkallët portative dhe së bashku me KATEN mbrritëm tek pallati. Hipi tek shkallët dhe unë sy e veshë,se për një çast mund të binte dhe,për siguri,me të dy duarët mbi prapanicën e saj,e ndihmova të hynte brenda. Hyri,po KATJA duket qe ajo e “harlisura e dikurshme”, se,kur doli në dritare dhe,ndërsa prisja falnderimin, më tha:- Hë,si e ndjeve veten me duarët tek bythët e mia? Ndjeve ndopak rehat?
Erdhi KATJA,u përqafuam si miq të vjetër dhe,pasi më tregoi që kish ardhur për PASHKË dhe do ikte pas dy ditësh,më tha:- Më ka gjetur një hall. Nuk di ku humba çelësin dhe çelësin rezervë e kam brenda në shtëpi. Mirë që kam lënë dritaren hapur dhe dua të më ndihmosh që të hyjë nga dritarja.
-Mos u shqetëso,- i thashë
Mora shkallët portative dhe së bashku me KATEN mbrritëm tek pallati. Hipi tek shkallët dhe unë sy e veshë,se për një çast mund të binte dhe,për siguri,me të dy duarët mbi prapanicën e saj,e ndihmova të hynte brenda. Hyri,po KATJA duket qe ajo e “harlisura e dikurshme”, se,kur doli në dritare dhe,ndërsa prisja falnderimin, më tha:- Hë,si e ndjeve veten me duarët tek bythët e mia? Ndjeve ndopak rehat?
– Aq mirë,sa më mirë prishet,-iu përgjigja flakë për flakë.
– Por ti aty i ke pasur,por nuk ke patur sy t’i shikoje !!! Janë ca gjëra që duan guxim,-tha duke qeshur.
Aha, tani nuk mbante më ujë pilafi. Provokimi qe i hapur dhe nuk kisha çfarë prisja më. Se unë,vërtet i kam kaluar 50-vjetët,por”bukën akoma nuk e ha thatë”.
Ngjita shkallët dhe sa,kërceva brenda,zgjata duarët e tërhoqa shkallët se më dukeshin sikur “flisnin”.
*
Nisëm të qeshnim të dy.
-Hë,-më tha,- përse u mundove?
– Të paguaj ” doganën” e vjetër.
-Mos je kujtuar vonë?
-Ende nuk mbaj borxhe mbi kurriz.
Zgjata dorën drejt saj dhe ajo më drejtoi nga dhoma tjetër. Mbi krevat e shtriva dhe,ndërsa putheshim, filluam ta zhveshim njëri tjetrin.
– Kollopan,- tha ajo,- se ashtu do ta shijojmë më shumë.
Tani u bëmë banorë të një planeti tjetër. U dehëm të dy prej kënaësisë dhe ajo më tha:
– Ti je i çmëndur!
-Më çmënde ti dhe,ndërsa mendoja se po mbaronte,kjo “betejë”,vura re buzët e saj të tendusora që kërkonin me etë buzët e mia.Një aromë e mirë prej shampoje më fryjti flegrat e hundës dhe përsëri…
Ja,kjo qe “trminia” për të cilën kishe aq merak dhe ndodhi krejt, rastësisht.
– Por ti aty i ke pasur,por nuk ke patur sy t’i shikoje !!! Janë ca gjëra që duan guxim,-tha duke qeshur.
Aha, tani nuk mbante më ujë pilafi. Provokimi qe i hapur dhe nuk kisha çfarë prisja më. Se unë,vërtet i kam kaluar 50-vjetët,por”bukën akoma nuk e ha thatë”.
Ngjita shkallët dhe sa,kërceva brenda,zgjata duarët e tërhoqa shkallët se më dukeshin sikur “flisnin”.
*
Nisëm të qeshnim të dy.
-Hë,-më tha,- përse u mundove?
– Të paguaj ” doganën” e vjetër.
-Mos je kujtuar vonë?
-Ende nuk mbaj borxhe mbi kurriz.
Zgjata dorën drejt saj dhe ajo më drejtoi nga dhoma tjetër. Mbi krevat e shtriva dhe,ndërsa putheshim, filluam ta zhveshim njëri tjetrin.
– Kollopan,- tha ajo,- se ashtu do ta shijojmë më shumë.
Tani u bëmë banorë të një planeti tjetër. U dehëm të dy prej kënaësisë dhe ajo më tha:
– Ti je i çmëndur!
-Më çmënde ti dhe,ndërsa mendoja se po mbaronte,kjo “betejë”,vura re buzët e saj të tendusora që kërkonin me etë buzët e mia.Një aromë e mirë prej shampoje më fryjti flegrat e hundës dhe përsëri…
Ja,kjo qe “trminia” për të cilën kishe aq merak dhe ndodhi krejt, rastësisht.
* I ndjeri miku im,POETI MUSA VYSHKA,kur më takonte,më thoshte:-Hë,çfarë trimnie ke ba sot? E kam”vjedhur” nga Ai dhe,sa herë e përdor me miq të afërt,sikur e kam pranë.E kujtoj me mall.
Tiranë,22 prill 2026
