Ruzhdi Gole
LËKURË GJAHU
(prozë)
Tundje e lehtë koke.
- Po mbillni pemë ?
Pemën e sat ëme - zëri i tjetrit.
Dëgjova sikur s'dëgjova.
- Pemën e kujt ?
T' sat ëme - u gjegj zëri.
- Oooo, ime më ka kohë as sheh,
as mbjell pemë.
- Pemë po mbjell. A s'e sheh ?
- Po shoh që po e shkul.
- M'u bë se dëgjova, prandaj
po e shkul. Ç'dëgjova ?
Më pyeti mua a njeriun pranë.?
Tjetri aty merrte e linte plisa.
Shok a mik i tij, i vëllai, dajua,
xhaxhai, kunati i tij tjetri. ?
Ju jeni tuajët ? - pyeta.
Një pyetje në mes të të dyve.
Jemi, ...sot. - puliti sytë i ngrysuri.
Ne, njerëzit ndonjëherë jemi si qentë.
Ata, tani, janë bashkë, pastaj kafshohen.
Përzenë njeri - tjetrin. Ne jemi gjysma
- gjysma. Si qeni, pra, ditën i imi, natën
i kolibes. Si djali ... gjys’ është imi.
Më shkoqur, më shpejt se kaq ç’mund
të dëgjoja tjetër nga njeriu përballë.?
Djali është gjysëm yti ?– e pyeta duke
e shqiptuar të plotë fjalën “gjysëm”,
të cilën njeriu përballë e shqiptoi
përgjysëm. Sikur s’donte ta besonte
çfarë tha.
- Po, po, djali im. Asnjëherë s'e kemi
pasur bashkë me... (me kë? - ndërhyri
pa folur habia ime )... Ai bredh, bredh
tërë dheun, vjen tek unë e qan, shkon
tek e ëma e ngërdheshet për mua.
Qesha trazuar. Njeriu del nga vetja, por
jo t'i'a kruaj kaq shpejt lëkurën vetes.
- Ngërdheshet, më dëgjove ? Ma thotë
ajo bredharakja ime kur më vjen ndonjë
natë... në shtrat. Edhe ajo bredh...
Njeriu tjetër sikur i dinte të gjitha.
Ose nuk dinte asgjë.
Pemëza dridhej lehtë.
Ti, ngjit çdo ditë kodrën? - më pyeti
burri i gruas bredharake, ati i gjysma djalit.
-Po!
-Do të të hajë kokën kjo kodër! Mos iu ngjit më.
Dëgjova sikur s'dëgjova.
-Do të të hajë kokën kjo kodër.!
-Mua më njohin edhe qentë.
-Ç'qen të njeh? I sat ëme.?
Trazuar qesha.
-Njëherë, mëmën time, në qytet...
-e kafshoi ndonjë qen? Desh ta vidhte.?
Pse vjedhin qentë ?- pyeti frymori i tretë.
Qentë vidhen - thashë unë. - Desh ia këputi
qafën rrugaçi për një varëse.
Qen është njeriu - ngriti zërin frymori
me gjysëm bir e grua bredharake. - Mua më
vjedhin çdo ditë.
- Ç'të vjedhin ty ?
- Më kanë vjedhur këpucët. A s’e sheh që jam
mbathur me sandale të shqyera ? Natën
vonë kur më kërcen gjumi dal jashta
teneqeve të mia, shtëpi hauri, shoh
këpucë që ecin pranë kolibes së qenit.
Të miat s'janë. Nuk i vesh sikur të
më çahen mballomat.
Ç'të jenë këto mballova ?- pyes veten.
Shputat patjetër.
Pemëza dridhet sikur dëgjon fjalët tona
ose çka cijat nga nëndheu.
- Po kjo pemë...
-...e sat ëmë...- më ndërpreu
njeriu me gjysmë çun.
- lërë mëmën time s'e e zgjove
nga gjumi. Ky dhe kë po mbulon ?
- Ku di unë ç'kam varrosur ? Këpucët që s'i mbath? Nuk do eci më.
Qesha trazuar. Njeriu përballë meje doli
nga vetja gjysma përçart.
- Më duket se po ngrij...nga dielli...
- Si ngrika njeriu nga dielli ?
- Nga frika se vdes vetëm. Po vdiqa
vetëm asgjë s'më ngroh më. As dheu.
Dheu s'të sheh. Mua s'më sheh as
bredhararja, as im bir....
M'u dhimbs, jo vetëm për këmbët
gjysmë të zbathura. M'u duk degëthyer.
Pemëza drithëruese sikur pëshpëriti, jo
pema. Qeni nën gropë i mbuluar jo dhe jo.
As njeriu me gjysma bir e grua bredharake.
As tjetri shokmikvëllaxhaxhadajofarefiskunat.
Njeriu këmbëzbathur varrosi frymorin besnik.
Më shau pa të keq mua. Nuk merrte hua
këpucët e askujt. Po pse e rripnin përditë,
e vidhnin...
Cfarë i rripnin ?
Lëkurën, pra !
Lëkurën e rregjur të vetmisë.
