Anelja Lako
LOJË ME PUTHJE-
Luajmë me të shenjtën puthje,
Duke u endur përmbi shtrat,
Si me një top ma jep, ta jap,
Në shtrat edhe vetëm një “dot”,
Bëhet si me magji, një botë,
Hënë për mua, yll për ty,
Botë e vetme për ne të dy….
Hëna zbret në mollë si zog,
Nis edhe vrapon mes mollësh:
“Dot, ti mollë e èmbël moj
Ah, puthjen, a ma merr dot!”?
Të puth unë, pastaj më puth ti,
Puthja zë përndizet yjeve,
Herë erë, herë mollë, Pastaj shtrat e qiell,
Por përherë është hëna jonë.
Ta marr unë, pastaj ma merr ti,
Ma merr ti, e sërish ta marr.
Eja po munde, vidhma përsêri,
Meqë s’ma merr dot, pa puthje fli tani…
Dhe sot hën’ e plotë vjen e nuk shkon,
Sillet si një top i artë nëpër tonën dhomë
Mes buzëve tona lozonjare,
Nis e shkrihet përgjithmonë……
-ANELJA LAKO-(ripostim)
