**Louis Aragon -“Elsës sime”
Do të të tregoj një sekret të madh dashuria ime:
Ti – je koha dhe koha është femër
Ajo ka nevojë që ne të ulemi në këmbët e saj,
Koha, si një veshje që zhbëhet,
Koha, si një fije floku e krehur pafund,
Një pasqyrë me avull dhe që fryn të tjera frymë,
Koha je ti që fle në agim, kur unë zgjohem
Ti – je si një thikëz që ma shpon fytin;
Oh, si të ta shpjegoj mundimin e kohës që nuk ecën,
Dhe mundimin e saj si prej një kohe të burgosur
Si gjaku në venat blu?
Ajo është shumë më keq, se dëshira e parealizuar pafundësisht
Dhe shumë më keq, se etja e syrit tënd, kur ti ecën nëpër dhomë.
përshtati në shqip: A.Pipa
