Albert Hitollari
*
Dita u thye zbriti ngadalë, mbrëmja sjell ajrin e përndritur ,
Vesa e butë qetësisht pa zbardhë , bie në Tokën e zhuritur ,
Nata e zezë krahët ka shtrirë , Hëna e plotë fshihet nën Re ,
Tani kudo në k’të errësirë , ç’do gjë të duket sikur fle !
*
Por malli jo , trazon kujtimet , merr frymë me zor , ngadalë ,
Rënkon thellë nga perjetimet , sa nuk mbyll dot qepallë ,
Vajton me dert , me elegji e s’mund të pushoj dot
Me mallëngjim qajnë sytë e mi , përpiqem por më kotë !
*
Çohet , çirret , zë bërtet , si ai i vdekuri ngrihet prej varrit ,
Dhe thyen pllakën e mermertë ,me gjith forcën e të gjallit ,
Për të nxjerrë me pahirë , atë dhimbje të groposur ,
Që vetë jeta pa mëshirë , bashkë me të e ka varrosur !
*
Ngrihet e merr arratinë , ngjitet lartë në kup të Qiellit
Sa në lindje e perëndim , ecën drejt rrugës së Diellit ,
Si i ç’mendur zë vrapon , në udhëkryqet e dhimbjes
Se në shpirt më përvëlon , zjarri i ndezur i Vendlindjes !
*
Ah , ky mall që se tret Dheu , flet bërtet me zë të ngjirë,
Si gjëmim nga Mëmëdheu , më thërret k’thehu mor bir ,
Me atë brengë që vjen si dallgë , e shkumbon , e oshëtinë
O dhimbje mu bëre plagë , nga malli për Shqipërinë !
