Ndryshove pa e kuptuar
Bota ime sa Ndryshove e stë kuptova.
Më mori me vete jeta me halle e problemet.
Në këtë udhëtim të gjatë që quhet “jetë”
e lundrimit
hapat i hidhnim sipas muzikave të asaj kohe
Se po të dilje nga ajo valle e ajo muzikë se di ku do gjëndeshe dhe çfarë do flisnin.
Se duheshe një logjikë e mirë hapa të pa nxituar herë të shpejtë e herë gadal
Kur të flasje të mendoheshe se kur mbushje 18 vjeçe ishe moshë diturie mençurie e e dukuar e folur
Quheshe e pjekur
Që sot në këtë moshë stë japin dot një përgjigje të saktë
Skanë dijeni për asgjë skanë as një përgjegjësi për jetën
Në kohën e shiut me acar e furtunë lëkundeshim shumë herë
dukej se do mbyteshim të trembur sikur do shkëputej ndonjë hallkë e jetës apo
pjesë e të mbyteshim në detë
rrinim si zogu me një krahë që nuk fluturon dotë
I humbisnim gjithë shpresat e dëshirat për jetën e na priteshin këmbë e duar
Nganjëherë në brigjet e shpresës na zgjoheshin dëshira
për jetën udhëtonim me dëshirë e merrnim krahë shqiponje për fluturim
Në ditët e bukura zemëra na bëhej mal vetëm ne kishim një dashuri njerëzore jo artificiale donim mikun shokun gjitonin pa inters
Një gëzim në shpirt që shpjegohet dotë Ishte
Kur fillonte një diçka e re një shikim tinzar një fjalë të mirë një propozim një serenata korçare një dashuri një fejesë apo martesë apo një lindje fëmije pse jo një ditëlindje
Në ditët e festave bëhej shpirti si ditë pranverore si lulja që çel në maj si bilbili që këndon në një degë
Ato ditët ishin të shenjta që rridhnin si ujë kristal në krua ku pinë ujë zogjtë e sorkadet
Ishte si një lëndinë me lule bore e trëndelinë
Tashti ku ndodhemi ne në ditët e bukura ?
jemi si peshku pa ujë
Pa dashuri njerëzore
Njeriu është bërë si përbindësh stë do gjitoni shoqja çfarë nuk thotë sa kthen krahët.
E bën gomarin mashkull me barrë
Ku do na çoi këjo jetë burri se do gruan sa e sa burra vrasin gruan e torturojnë armët nëpër duar të vrasin e sju dridhet dora fare gruaja se do burrin martohen ndahen mbas dy
muajsh
Më thoni cila jetë ju pëlqen.
