Në tregun e shpirtit
Lakmia e sotit ka veshë, por s’ka zemer.
E ndien aromën e floririt, por jo erën e bukës që e ndan njeriu me tjetrit.
Sytë ia ka perpir epshi i pasjes, duart i ka lidhur me zinxhirët e
“dua me shumë”.
Sot, njeriu s’e sheh njeriun e sheh mundësine.
Buzëqeshja s’shtë dashuri, por strategji.
Falja s’është paqe, por kalkulim.
Edhe Zoti shpesh mbetet veç fjalë në gojën e atij që s’e ndjen më.
E çfarë bote ndërtojme, kur çdo zemër matet me para?
Kur e mira bëhet e marrë, e e ndershmja qesharakë?
Kur fëmijët rriten me ëndrra plastike
e gratë heshtin për t’u dukë të
“forta”
Lakmia e sotit është si gjarpër me lekurë diamanti,
të josh me dritë e të kafshon shpirtin.
Ajo i blen gjithçka, veç paqen jo.
E kur njeriu e humb paqen, as pasuria, as pushteti, as duartrokitjet s’e shpëtojnë më.
Prandaj unë zgjedh të jem ndryshe.
Të jem e pasur me dashni, e jo me gurë.
Të flas me shpirt, jo me maskë.
Sepse fuqia e vërtetë s’është me pasë gjithçka-
është me mos u shit kurrë.
Me respekt e dashuri,
Makfire Shala
