Zanë Memeti
PARA SE ME NA MBI MISHI…
Para se me na mbi mishi,
para se me u njoftë me frymën, frikën,
shpirtrat paskëshin qenë,
dritë e zhveshur
e një hapësire të pakohë.
Lidhur atje,
me ata që do t’ua prekin jetën,
pa emra, pa trup, pa role.
Njohje të qeta –
dritë që rri pranë dritës pa një arsye.
Përkim i thelbit,
harmoni që lë shenjë.
Teksa ecin, rëndë, rëndë,
e ndiejnë atë lidhje:
qenie, kurrë të pame
që duken t’njohur,
zëra të padëgjuar,
por që qetësojnë,
prani që e hap gjoksin pa ditur pse.
Nuk është magji!
Është kujtesa e dritës,
e qenieve t’brishta
që harrojnë, harrojnë.
Janë thirrjet e brendshme
që s’gabojnë.
Matje shpirtrash
me hekzametra shpirtrash,
mënyra që flasin pa folur fare.
O flasin me paqe, o nuk flasin.
Frymë që kanë qenë pranë nesh
qysh para krijimit,
frymë që lëvizin përbrendash
si valë të njohura.
Është afërsia që nuk do shpjegim.
Është siguria pa ndonjë arsye.
Është besimi i lindur në rrënjë.
Shpirtrat rikthehen
tek ata që i kanë njohur n’panjohësì,
si fëmijë që e zgjojnë butësinë,
si prindër që mbrojnë,
si miq që t’kuptojnë pa u folë,
si dritëza që t’përndrisin,
edhe kur je veç pluhur.
Bekimi ka pafund forma,
por forma më e burimtë
është forma e takimit –
atij takimit n’gjenezë
të shpirtit me folenë.
Oh, aq pak dimë,
aq pak dimë njëmend,
por një vështrim i brendshëm na zgjon, sakaq!
Sakaq, na bën të dimë
se jemi mjegull.
Na bën edhe të dimë,
se drita që na mban në gjallje,
ka qenë n’udhë e n’udhëtime
para çdo ekzistence,
para çdo prezence.
