Pellazgët janë origjina jonë e padiskutueshme-Feri Arifi

Pellazgët janë origjina jonë e padiskutueshme, ama mos të shkruajnë njerëzit pa e njohur këtë lëmi u kisha lutur gjërat nuk bëhen nga vendi e nga zyra.

Aty ku kam shkuar unë, kam hasur mbetje pellazgjike dhe kam parë dhe nxjerrë në shesh shumë gërmadha të vendeve të mëdha, si shembull: Shkupi, Kumanova, Manastiri, Ohri, Korça, Janina dhe Berati, afër vendbanimeve rrotull, Dodonës dhe vendeve të tjera. Kjo prani e pellazgëve është edhe sot e pranishme, edhe pse shumë kohë para luftës së Trojës, përfshirë ndërmjet distriktit të Janinës, ku shihet se kush ishte Ali Pashë Tepelena, dhe atyre kufijve të sotëm juglindorë të Shqipërisë.

Janë po aq domethënëse sa që gjatë vizitave të mia të panumërta kam vrejt se kush ishte Alia Pash Tepelena, pastaj malet detna gjithandej, ku me qindra kilometra kam kaluar, e mos të them mijëra kilometra përreth së njëjtës trevë. Pellazgët janë ata të cilët njerëzit, në shumicën e tyre, janë asimiluar në etni të tjera pa kombe, por ata që kanë mbetur flasin gjuhën shqipe, siç flisnin pellazgët, edhe pse atëherë.

Evropa e sotme e vendosi emrin ai Konstandini Evropë, e që quhej Kontinenti Pellazgjik, dhe ne shqiptarët kishim kontinentin pellazgjik. Nuk ishim barbarë dhe as sot nuk jemi, por dëshira jonë ishte në Evropë sot të jetojmë të lirë, ashtu me fise të plota e jo në komandën e dikujt tjetër, që me qëllim t’u lihet primati dhe të bëhet ndershmëri një populli pa ekzistuar grekë. po mbetën ato qeramikat, varret, karakteristikat, të cilat askush nuk di t’i deshifrojë, dhe ka hile në deshifrimet e tyre në përjashtim të shqiptarëve që janë shum të pa shkolluar dhe ende nuk din ta deshifrojn një varr, sepse nuk na lanë këto pesë shekujt e fundit të shkollohemi, po edhe sot. Këta nuk janë varre turqish po pellazgesh….

Ne ishim trashëgues dhe bartës, ose krijues, gjithsesi përfaqësues të qartë të kulturave pellazge, që formuam shkollat dhe alfabetet e para të Vinçës.

Ju lutem mos shkruani ata që nuk kanë haber se e bërem historin harakiri, kotë varre janë në Shkup të fotografuara më 1900, ku janë sot.