Diamanta Zalta
STUHI DRITE
Asnjë stuhi drite brënda shpirtit njerzor ,
nuk mund të lindë pa një shkak ,
ndonjëherë zgjat pak , sa çzgjat një çast .
dhe kjo nuk mund të quhet ´´mëkat´´ .
Mund të jetë etje për botë edhe diell ,
pa rikuperim , e të te bëhet mungesë .
Asgjëja , lundron shpesh në agoninë ,
e të padepërtueshmes Pamundësi .
Drita e parë është kurthi ,
Merimanga e imët , je ti .
Ja pse dinjiteti na vret me lule me gjëmba ,
Trëmbemi nga bëma ,
shpirtrat e butë , i kosit më lehtë hëna .
DRITA
Dita kërkon agun e saj nëpër natë ,
kur ne ndërrojmë hapësirat mes nesh ,
jemi të përsëriturit e së bukurës njerzore ,
ndonëse mire e dime se s´ka breg .
Në kënde të shigjetuara pa përjetim ,
zemra dërgon pelikanët e saj ,
për të hyrë në rrethin e madh .
Në fabulën gjebëroshe të dëshirës
trëndafili bëhet kashtë ,
dhe udha e fluturës ndjek akrepat e orës ,
gjarpëron dhe ajo nëpër natë .
Por unë vazhdoj , të vrapoj hapsirash nëpër pyje,
me zemrën mbushur me yje . . .
Drita e gjen shtegun , si në gjurmët e çdo profetësie …
SUMBULLA QETËSIE
Sumbulla qetësie kur bien në hapësirë ,
një imazh i ëmbël mi afrohet buzës ,
nis e këndoj një këngë të dashur ,
një varkë prej letre I ndërtoj muzës .
Dal në kopësht dhe dëgjoj lulet ,
kur shpirtin muzgut ja rrëfejnë ,
edhe dheun e dëgjoj tek u përgjigjet ,
me aq dashuri edhe ndjenjë .
Sumbulla qetësie bien në hapësirë ,
një gjethe më shkel syrin si shoqe e mirë ,
më djeg buzën afërsia me një gonxhe manjole ,
që mban mbyllur në petale , vetminë …
Fillon e fryn erë ,
qe retë gjireplota bashkë I mbledh ,
m´i futet edhe shpirtit , ma sharton me vjeshtë ,
një vetëtimë ndez qiellin , fillon shi
jashtë e përbrenda të bjerë …
