Nikollë Loka
E shijoj vetminë
E shijoj vetminë me një ujëvarë të mbetur pezull,
atë çast kur bora zbardh e t’i hap sytë,
herë duke qarë, herë duke qeshur,
dhe pse vetëm jam, ndihem vet i dytë.
E shijoj vetminë te një burim me ujë të dlirë
kur shoh lotin e gurit të bardhë në sy,
lotin që parandjen mot të mirë,
e shterret atypëraty.
E shijoj vetminë si një udhëtim që zgjat,
prej mendimit deri te fjala,
prej fjalës deri te një poezi,
në vetminë që vetes ia fala.
Njeriu
Njeriu është sa pesha e tij,
vlerësuar me sy nga të njohur të rinj e të vjetër,
sa hapi i tij në një shtërngatë që vjen papritur,
kur përgatitet te hedhë hapin tjetër,
e i kërkohet atë hap ta ndalë,
ç’të bëjë: Të ndëshkojë apo të falë!
Njeriu është sa hija që lëshon përdhe në ditë të kthjellët,
sa ngritja në lartësi,
aq sa peshon zemra e tij,
sa e lëshon zërin në largësi,
kur vjen një shtërngatë e kur bie tërmet,
në mot të vranët me shi,
e në mot të kthjellët.
Njeriu është siç e don vetë,
herë zjarr që djeg, herë pluhur që bie,
shkel udhë të reja në përditshmëri,
tregon e fsheh çfarë ka të shtrenjtë,
herë ai,
herë hija e tij
Po vjen një fllad
Po vjen një fllad,
e më pastaj,
endet mbi asfalt një frullizë bore,
që preku lart,
e u nis për rrugë të gjatë,
me dimrin përdore.
Në këtë nënqiell të ftohtë,
digjet me zjarmi një tjetër botë.
Iku vjeshta e parë,
por çfarë na la,
askush s’e pa,
mbi gjurmë të vjetra ra.
Hyn vjeshta e dytë
e na i hap sytë,
nën këtë nënqiell të ftohtë
ndjen dhimbje e lotë.
Vjen vjeshta e tretë,
me hap të lehtë,
frulliza bore
mbushin qiellin plot.
Dikush mërdhin,
tjetrit një mendim në ballë i ngrin.
Coptohet ai mendim i gjatë,
në flutura bore mbi asfalt.
