Prisnim hënën verdhulloshe
Në hijen e hënës ecja e menduar.
E më vinte një. ndjenjë e bukur e zjarrtë
A e mban mënd
dorën hedhur mbi të miat supe?
Që hecnim të malluar bashkë
Vite u bë ajo rrugë me hënën e artë
Kur hënën e mbulonte reja
Dhe ne sdo dilnim atë natë
Era e lehtë më sillte ca fjalë të fshehta
E çdo natë e përgjëruar isha
Kur mësoja ndo një gjë
Më digjeshin kujtimet si baruti në flakë
Prisja Agimin e ditës së re të zbardhulluar
Kur Vesa e mëngjezit binte mbi barin jeshil
E mbi trëndafilat e kuq e të bardhë
Mblidhja një tufë të bukur si ato që mi sillje ti çdo natë
E Më zgjoheshin shumë ëndërra
Të mbetura që i mbyllylla në një sirtarë
Rrezet e diellit binin mbi trupin e zemrën e ftohtë
Era e lehtë e mëngjezit më ledhatonte në sy e në ballë
Sikur dëgjoja zëra që flisnin më dukesh
Ay zë gjithëmënë mbeti në mëndjen time të mjegulluar
E morën ato yjet e pa besë e bënë pjesëtarë të tyre
Lotët për ty smë kanë ndaluar
E do bëhen lumë dalëngadalë.
