Rruga e Lagur / The Wet Street
Shqip
çdo hap zgjat kujtime që s’duan të ikin.
Eci i menduar në trotuarin e lagur,
ftohtësia e kohës hyn në lëkurën time.
“Sa ftohtë,” them me vete,
ky shi që më lag pa çadër,
flokët më bëhen qull,
mendimet fshihen bashkë me pikat e tij.
Kujtimet ecin me mua pa u ndalur.
Një vajzë e vogël atje tej—
do të doja të vrapoja ta mbuloja,
që shiu të mos i prekte fëmijërinë.
Nën strehë janë mbledhur njerëz,
presin që shiu të mbarojë
e të rendin sërish rrugëve bosh.
Në kafenetë e qytetit, tymi ngrihet ngadalë,
kafeja pihet pa u shqetësuar për botën jashtë.
Vazhdoj udhën në shi,
gëlltit ndonjë pikë herë pas here,
ndiej jetën që ikën lehtë
dhe hapat e mi që shpejtohen pa kuptuar.
English
The rain wets the old street,
each step stretches memories that refuse to leave.
I walk thoughtfully on the wet sidewalk,
the cold of time slipping into my skin.
“So cold,” I whisper to myself,
this rain soaking me without an umbrella,
my hair drenched,
my thoughts hiding among the falling drops.
Memories walk beside me, endlessly.
A little girl over there—
I wish I could run and cover her,
so the rain wouldn’t touch her childhood.
Under shelters people gather,
waiting for the rain to end
so they can rush again through empty streets.
In the city’s cafés, smoke rises slowly,
coffee is sipped, forgetting the world outside.
I keep walking in the rain,
swallowing a drop now and then,
feeling life quietly slipping away
as my steps unknowingly grow faster.
