Sytë dhe Loti

Sytë kërkojnë dritë në errësirë,

Si një lutje që ngrihet pa zë në hapësirë.

Por loti i vajzës bie ngadalë,

Si një plagë që flet, por s’gjen fjalë.

Ai lot i heshtur, i rëndë si mall,

Të ndjek në shpirt, të bëhet fjalë.

Të mallkon butë, pa zë, pa britmë,

Për dashurinë që s’gjeti kthim.

Shpirti që ajo ta fali pa kushte,

Si dritë e bardhë në netët e trishta,

U thye në heshtje, u tret si qiri,

Në erën e ftohtë të një pabesi.

Sytë e saj ende kërkojnë dritë,

Mes kujtimesh që s’kanë më ditë,

Por drita që kërkon s’është më aty,

Se zemra e saj u lodh për ty.

Dhe një ditë, pa zhurmë, ajo do largohet,

Si agimi që vjen e nuk ndalohet,

Duke lënë pas veç një kujtim—

Një shpirt që deshi… pa kthim.

DASHURIA E PARË

Dashuria e parë…

është erë, është furtunë, është tërmet!

Ajo të ngre në qiell—

dhe në një çast… të rrëzon, të lë të shkretë.

Qëndro besnik!

Se kur ajo zemërohet,

shkul rrënjë, themele,rrèzon ,

Shpirtin e lë pa strehë, pa emër.

vjen si shiu i parë i beharit,

e butë… e pastër… e bekuar.

Por brenda saj digjet si zjarr,

Një flakë që s’njeh kufij, s’njeh ndal.

Si manushaqja që çel mes ferrash,

E bukur në dhimbje, e brishtë në jetë,

por një rreze e fortë mjafton—

dhe ajo venitet… zhduket… tretet.

Është diell që të ngroh shpirtin,

është borë që të pastron mendimin,

por kur vjen stuhia e pabesisë—

ajo shkrihet… humbet… si vegim.

Mos e tradhto!

Se fjala “besë” është tempulli i saj,

është zemra që rreh në heshtje,

është ligji i shenjtë që s’thyhet kurrë.

Kur besimi thyhet—

nuk dëgjon britmë…

por një heshtje që dhemb më shumë se zjarri,

Një shpirt që tretet… si qiri në errësirë.

Ajo është dritë e Zotit,

një shpirt fëmije—i pastër, i bardhë, i pafaj.

Por kur mashtrohet

bëhet rreze që verbon, që djeg, që largon.

Ikën…

Si agimi që s’kthehet më pas natës,

si një ëndërr që s’e kap dot më,

Si një hyjni që largohet në heshtje.

Prandaj dëgjoni!

Ju që dashuroni me zemër—

Mos luani me këtë dritë!

Përqafoni çdo rreze që ju jep,

Ruajeni si thesarin më të shenjtë,

sepse një herë kur ikën—

nuk kthehet më kurrë.

Mos gënjeni në dashuri!

Se zemra nuk shërohet me fjalë,

plagët e saj nuk i mbyll koha,

Por vetëm e vërteta… dhe besa.

Ndërtoni mbi themele të forta!

Se dashuria nuk duron mashtrim,

nuk fal pabesi,

nuk jeton në një shpirt të ndarë.

Dhe nëse një ditë drita ju verbon—

mos u humbni!

Kërkoni natën që ju qetëson,

kërkoni veten… kërkoni të vërtetën.

Sepse dashuria e parë…

nuk është thjesht ndjenjë—

është provë,

është zjarr,

Ēshtë dritë hyjnore…

që lind në zemër—

dhe nëse nuk ruhet…

shuhet… si një qiri në pafundësi.

Autore : Sheqere Sina Albania

Tè drejtat janè tè gjitha tè rezervuara .

ZILIQARI DHE RREZJA E DIELLIT

Ziliqari sodiste rrezen e diellit,

që si ar i shkrirë rridhte mbi lulet shumëngjyrëshe.

“Sa pranë jam”, pëshpëriti,

dhe me hijen e dyfytyrësisë iu afrua dritës.

Zgjati duart, mblodhi ajrin në grusht,

si të mund të burgoste një rreze.

“E kapa”, tha me vete,

por kur hapi dorën – gjeti veç boshësi.

Se drita nuk mbahet me forcë,

ajo lind për të ndriçuar, jo për t’u robëruar.

E mira nuk blihet me lakmi,

por fitohet me shpirt të pastër.

E ndoqi drejt detit si një ëndërr e çmendur,

dhe dallgët ia kthyen zërin në jehonë.

Ra në dashuri me një vegim,

me një dritë që nuk njeh kufij.

“Pse më ike?” – thirri në erë,

“Pse më le në këtë zbrazëti?”

“Unë jam rreze dielli”, i foli ajo,

“nuk jetoj në zemra pa dritë.”

Hyri si fije në shpirtin e tij,

por aty gjeti vetëm dru të ftohtë.

“Ti do të më mbash, por s’më kupton,

drita kërkon shpirt, jo vetëm dëshirë.”

“Unë rrotullohem me stinët e jetës,

jam pjesë e kohës dhe e përjetësisë.

Ti kërkove të më zotërosh,

por harrove të më dashurosh.”

Ai mbeti në breg të vetmisë,

me duar bosh dhe sy të errët.

Lakmia ia verboi shikimin,

dhe zemra iu bë gur pa dritë.

Qielli u rëndua mbi të

dhe lëshoi lot për një shpirt të humbur.

Sepse ai që ndjek dritën me zili,

humb edhe dritën që kishte brenda vetes.

Morali

Drita nuk fitohet me lakmi e mashtrim; vetëm një shpirt i pastër mund ta mbajë dhe ta ndriçojë.

THE ENVIOUS MAN AND THE SUNBEAM

The envious man gazed at a sunbeam,

like molten gold flowing over multicolored flowers.

“So close I am,” he whispered,

and with the shadow of deceit, he approached the light.

He stretched his hands, gathered air in his fist,

as if he could imprison a ray.

“I have it,” he told himself,

but when he opened his hand—only emptiness remained.

For light cannot be held by force;

it is born to shine, not to be enslaved.

Goodness is not bought with greed,

but earned with a pure soul.

He chased it toward the sea like a restless dream,

and the waves echoed his voice back.

He fell in love with an illusion,

with a light that knows no bounds.

“Why did you leave me?” he cried to the wind,

“Why abandon me in this void?”

“I am a sunbeam,” it replied,

“I do not dwell in hearts without light.”

It entered his soul like a fragile thread,

but found only cold wood within.

“You wish to hold me, yet you do not understand—

light seeks a soul, not mere desire.”

“I move with the seasons of life,

I belong to time and eternity.

You tried to possess me,

but forgot to love me.”

He remained on the shore of loneliness,

with empty hands and darkened eyes.

Greed had blinded his sight,

and his heart turned to stone without light.

The sky grew heavy above him

and shed tears for a lost soul.

For the one who chases light with envy

loses even the light within himself.

Moral

Light cannot be gained through greed or deceit; only a pure soul can hold and reflect it.

Autore / Author:

Amb. Dr. Sheqere Sina

Shteti / Country:

Albania

Data / Date:

April 22, 2026

DASHURIA E PARË

AMB. DR. POETE SHEQERE SINA

Prozë dhe Analizë e Përmbledhur

“Dashuria e Parë” paraqitet si një prozë poetike me thellësi filozofike, ku dashuria përshkruhet si një forcë e dyfishtë: njëkohësisht krijuese dhe shkatërruese. Ajo vjen e pastër si dritë dhe e butë si shiu i beharit, por mbart brenda saj edhe fuqinë e furtunës që mund të rrëzojë çdo themel shpirtëror.

Në qendër të veprës qëndron koncepti i “besës”, si ligj i shenjtë i dashurisë. Thyerja e saj sjell jo vetëm fundin e marrëdhënies, por edhe një dhimbje të heshtur që tret shpirtin si qiri në errësirë. Përmes figurave të pasura letrare dhe kontrasteve të forta (dritë–errësirë, butësi–stuhi), unè si autore ndërtoj një reflektim të thellë mbi natyrën e dashurisë së parë.

Mesazhi është i qartë: dashuria kërkon sinqeritet, besnikëri dhe përkushtim. Ajo nuk duron mashtrim dhe nuk kthehet kur humbet. Prandaj duhet ruajtur si një dritë hyjnore që, nëse shuhet, lë pas vetëm kujtim dhe zbrazëti shpirtërore.

Të drejtat janë të rezervuara.

FIRST LOVE

AMB. DR. POETE SHEQERE SINA

Prose and Summary Analysis

“First Love” is presented as a poetic prose with philosophical depth, where love is described as a dual force: simultaneously creative and destructive. It comes pure as light and gentle as the rain of Behar, but it also carries within it the power of a storm that can overthrow any spiritual foundation.

At the center of the work lies the concept of “beza”, as a sacred law of love. Its breaking brings not only the end of the relationship, but also a silent pain that dissolves the soul like a candle in the dark. Through rich literary figures and strong contrasts (light-darkness, gentleness-storm), the author builds a deep reflection on the nature of first love.

The message is clear: love requires sincerity, loyalty and devotion. It does not tolerate deception and does not return when lost. Therefore, it must be preserved as a divine light that, if extinguished, leaves behind only memory and spiritual emptiness.

Dashuria e Parë si Përvojë Shpirtërore

Dashuria e parë nuk është thjesht një ndjenjë kalimtare, por një përvojë themelore që trazon qenien njerëzore në thellësi. Ajo shfaqet si një forcë natyrore—herë e butë si shiu i beharit, herë e egër si furtunë që trondit themelet e shpirtit. Në këtë dualitet qëndron thelbi i saj: krijimi dhe shkatërrimi bashkëjetojnë në të njëjtën ndjenjë.

Në esencë, dashuria e parë kërkon besë—një marrëveshje të heshtur midis dy shpirtrave për të ruajtur pastërtinë e ndjenjës. Kur kjo besë thyhet, nuk është vetëm marrëdhënia që shkatërrohet, por vetë besimi në ndjenjë. Prandaj dhimbja që lind nuk është e zhurmshme; ajo është një heshtje e thellë që tret shpirtin ngadalë, si qiri në errësirë.

Kjo dashuri bart një pafajësi të rrallë, një dritë që buron nga thelbi i qenies, e cila kërkon autenticitet dhe refuzon mashtrimin. Ajo nuk mund të mbijetojë në një hapësirë të ndarë apo të paqëndrueshme, sepse natyra e saj është uniteti dhe e vërteta.

Në fund, dashuria e parë mbetet një provë: një pasqyrë ku njeriu përballet me veten, me aftësinë për të dashur dhe për të qenë i vërtetë. Dhe pikërisht për këtë, ajo është një dritë hyjnore—që, nëse nuk ruhet, shuhet, por lë pas një gjurmë të përjetshme në shpirt.

SHEQERE SINA ALBANIA