Nikollë Loka
Thonë se po rritesh
Thonë se po rritesh,
ngjitesh shkallëve në lartësi,
duke u tundur,
në mëdyshje, përkundur,
me pak marramendje
e pak çudi,
prej ndjesisë se bota largohet
dhe ftohet,
teksa ti shkel mbi orbita gri.
Është vështirë të zbresësh;
luhatesh, po të presësh,
këmbë shkallësh thyhen një nga një.
Malin e kërkon
deri në fund të zemrës,
dhe një dëshirë ia shpreh humnerës,
që ëndrra të shkojë e të vijë.
E bie;
lartësia humb,
e ti zgjohesh,
gëzohesh
se paske qenë në ëndërr duke rënë!
Hap sytë:
nuk je në përplasje
me vendin, as me kohën.
Thonë se po rritesh
e burrërohesh,
po bëhesh më i pjekur,
më i rëndë.
Udhëton nëpër natë
Udhëton nëpër nate,
dhe kohën e sjell buzë njē ëndrre;
veten përcjell…
Mbi udhët që flenë në shpinën e erës,
e prek gjumin e parë;
dhe si ëndrrimtar,
të lind një dëshirë të shihesh me ëngjëj,
në një serenatë,
ku vallëzojnë trup e shpirt të pandarë,
në një vals magjik të hënës dhe yjeve,
ku të pret gjumi i dytë para agimeve.
E shtyhesh më përtej,
në udhën me dritë,
ku nis një ditë e re.
Të mbyllen sytë dhe ndërsa fle,
bëhen bashkë agimet varg
në një udhëtim të gjatë…
Dhe si në balladat e ringjalljes,
çlirohet shpirti prej qënies,
çlirohet gjumi prej ëndrrës;
e udhëton i lirë me hapat e lehtë të zgjimit,
drejt qiellit,
andej nga lindin agimet.
Le të bëhesh…
Le të bëhesh mal, – më thotë mali,
e më rrëmben në krahë;
le të bëhesh ah, – më thotë ahu,
sa më pa;
le të bëhesh gur, djalë Rozafe,
– më thotë shkëmbi i bardhë,
mirë se ke ardhë!
Le të bëhesh qiell, – më thotë qielli,
dhe ëmbël m’i hedh sytë;
le të bëhesh diell, – më thotë dielli,
e më hedh dritë,
le të bëhesh det, – më thotë deti,
që të dukem vet i dytë.
Le të bëhesh ajër, – më thotë ajri,
le të bëhesh frymë;
le të bëhesh zjarr, – më thotë zjarri,
le të bëhesh dhimtë!
