Donika Stasa Domi
KUR SHPIRTI BLERON
Sytë ,
shpesh janë tradhëtarë të pandreqshëm ,
të zhvoshkin guaskën
si iriq nën zhguallin me gjemba .
Ta zhvoshkin , ta flakin ,
e shpirtin ta nxjerrin lakuriq në rrugë ,
ta lexojnë sytë e botës ,
ta gjuajnë si gjahtari prenë .
Bota…
që lëshon në detin e tyre të tallaztë
varka letre
dendur me kënaqësi idhnake ,
e duart shtyn përdhunshëm
të ta lëndojë fort e më fortë
drejt paskajshmërisë .
Nuk u besoj gjithnjë syve ,
nuk mund t’i le të lirë
të puthin me përpëlitje qerpikësh
çastet flladarake ,
që shkasin si rërë kokrrizore
në gishta të pandjeshëm
buhavitur nga mungesa ndjenjash .
Le të më tradhëtojnë
kur shpirti bleron ,
dhe buzëqeshja shpërthen
si gonxhe në buzë ;
kur e bardha thuret pëlhurë
të qepet fustani i çdo dite ,
dhe kënga e zemrës…
ylberin e jetës
në qiellin pa re e bën urë .
D Stasa
