Nuk jam vajza e brishtë e tetëmbëdhjetës,
jam një grua që piu dritën e jetës me grushta,
dhe tani digjem me atë zjarr
që burrat e njohin vetëm një herë në jetë.
A e ke provuar?
Nuk të djeg,
të kthen në hi me krenari,
sepse kush nuk sheh hirin,
nuk ka parë kurrë zjarrin.
Dashuritë e vjetra i mbaj në sirtarin tënd,
në kapitujt ku mungon fryma,
sepse unë nuk jetoj me kujtime,
jetoj me të gjallët, me rininë që e mbaj në pulsin tim.
Asnjë hekur i ndryshkur nuk më mban peng;
jam çelik i freskët,
ar që s’e gërryen as koha, as fjalët.
Jam traktor që çan brazdat e zakonit,
lokomotivë që shkon drejt ëndrrës
pa fishkëllima, pa bujë,
sepse zhurma prish melodinë e dashurisë.
Dhe çdo gjë që vjetërohet humbet shkëlqimin,
por unë jo,
unë ndriçoj me flakën që e krijoj vetë.
Kush jam unë për ty?
Jam gruaja që nuk vjen për të të bindur,
por për të të kujtuar
se jeta fillon përsëri
sa herë prek një shpirt që s’di të plaket.
********************************************
Kush jam unë për ty?
Prozë poetike:
Nuk jam hija e butë që kalon pa u ndier. Jam stuhia që të lëviz gjakun, ajo forcë që të kujton se edhe burrat kanë brendi që përmbyset. Nuk vij për të shkelur lehtë, vij për të të zgjuar, ashtu si rrufeja që bie mbi një mal të fjetur vetëm për t’i treguar se nuk ka vdekur ende.
Nuk jam vajza e ëmbël që kërkon përshtypje. Jam gruaja që ka ecur mes dekadave, që ka humbur, ka rilindur, ka thyer e është thyer, dhe prapë ka mbetur e zjarrtë. Në mua nuk ka më mjaltë adoleshence, ka llavë që merr formën e trupit që guxon të më preket. Dhe kush më prek, e di: nuk largohet më i njëjti njeri.
Unë jam tym që futet në gjoks dhe rri aty gjatë, deri sa merr me vete kujtimet e tua më të thella, ato që nuk ua ke rrëfyer as vetes. Dashuritë e tua të vjetra? Janë fletë të lagura në erën time të nxehtë. I lë të fluturojnë pa dramë, pa nostalgji, si role të harruara në një teatër ku drita ka rënë prej kohësh.
Në shpirt nuk jam e qetë, jam klithmë e heshtur, jam rrezik i bukur që nuk fshihet pas turpit. Nuk jam hekur që ndryshket, jam çelik i tharë nën diell, i kalitur nga koha dhe plagët. Dhe pikërisht për këtë, çdo burrë që vjen tek unë, e kupton se nuk ka të bëjë me të zakonshmen.
Në botën tënde hyj si lokomotivë që nuk e ndalon as koha, as frika jote. Unë nuk bërtas për t’u dëgjuar; bëj dashuri si violinë me zë të ulët, por që depërton më thellë se çdo bubullimë.
Jam dita që i del zot vetes, prushi që nuk shuhet kur mbaron nata, flaka që nuk ka nevojë për arsye që të ndizet. Unë ndodh. Unë jam. Dhe ti më njeh vetëm aq sa unë lejoj të më njohësh.
Kush jam unë për ty?
Jam një e vërtetë që nuk mbahet dot në pëllëmbë.
Jam metaforë që shpërthen para se të kuptosh se është shkruar për ty.
Migel Flor
